Ev kadınıyım...
Ev arıyorum...
İş aramıyorum…
Şimdilik...
Grey's Anatomy izliyorum iki bölümdür...
Yarın üçüncü bölümümü izleyeceğim, unutmazsam…
Bir de yüz sekseninci kez Friends ve Just Shoot Me izliyirorum…
2 Begonya, 1 Fesleğen, 3 Biber, 2 Domates, 1 Begonyamsı, 1 Adınıbilmediğimçiçek ektim/diktim bu sırada... Günde beş kez ne kadar büyüdüklerini kontrol ediyorum. Farkı fark edemiyorum haliyle…

"İşi gücü boşladı kendini çiçeğe verdi ya!"

-

Hep ev kadını kalacağımı bilsem kafam daha rahat olacak… Daha çok okuyacağım, daha çok isteyip elde edeceğim sanki. ”Template”i değiştireceğim… Daha çok gezeceğim…

Şimdi ne istediğimi bilmiyorum…

-

Her gece, uyumadan az önce aklıma yazacak bir şeyler geliyor. Sabaha bir şey kalmıyor haliyle…

-

Çok sevdiğim ve bana yakın olan insanlardan sadece dedemi kaybettim ben; babamın babasını… Anneannem, dedem, babaannem yaşıyor hala… (Umarım uzun bir zaman daha yaşarlar…) Onlar yaşıyor olmasaydı anneme, özellikle babama bu kadar acımasız davranır mıydım bilmiyorum…

Dedem öldükten sonra, babam ihtiyarladığını düşünmeye başladı sanırım. Ben evlendikten sonra da hepten ihtiyar hissetti… (Daha 50 yaşında oysa…)

Neyse…

Korkağım ben…

Dedem ölmeden önce hayal edebilirdim öldüğünü. İstemezdim ama hayal edebilirdim… Şimdi hayal edemiyorum.

Ailemdeki yaşlıların öldüğünü hayal edemiyorum, başıma bir trafik kazası geldiğini hayal edemiyorum, bir köpeğe çarptığımı hayal edemiyorum, evime fare girdiğini hayal edemiyorum… Öldüğümü hayal edemiyorum… Sanki öldükten sonra ölmekten korkacakmışım gibi…

Dünyadan korkuyorum ben, yaşamaktan korkuyorum…

-

Sarhoşum... Bomboşum...