I just don't know what to do with myself...

Canlı canlı (2)*

2010-12-08T21:09:00.001+02:00

- Che Guevera bana doktor ismi gibi geliyor.

- İlahiyat islami bi şey...

- "Oku" vahiyini Hz. Muhammed'e Cebrail getirdi.

- Cebrail iyi melektir.

*Yine malum yarışma

Dilin Belirsizliği (vol.2)

2010-11-23T16:46:00.001+02:00

Şirket avukatı/işveren vekili sıfatıma rağmen alt işveren (nam-ı diğer taşeron) işçilerinin tazminatlarını almalarında gösterdiğim üstün başarıdan dolayı kendimi tebrik ediyorum.

a- "Üstün başarı"dan kasıt dava açılmasına fırsat vermeden tazminatların ödenmesinin sağlanması mıdır?
b- Yoksa açılmış olan davanın aleyhe sonuçlanmasından mı bahsedilmektedir?
c- İşveren bu durumdan kârlı mı zararlı mı çıkmıştır?
d- Ya avukat?
e- Amaca ulaşmak için her yol mübah mıdır?
g- Doğrusu mubah mı yoksa mübah mıdır?

"Hukukçu İzleyici" akıllı işareti var mıydı aceba?

Masumiyete ağıt

2010-10-31T21:41:00.008+02:00

Ofra Haza - Innocent

Dilin Belirsizliği (vol.1)

2010-10-27T22:10:00.001+03:00

Tutunamayanları okuma zamanının gelmiş olmasından korkuyorum.

a- Tutunamayanları okuma zamanı geldi, ben bunu biliyorum ve bu mu beni korkutuyor?
b- O günün gelip gelmediğini bilmiyorum ve gelmiş olması ihtimali mi beni korkutuyor?
c- Tutunamayanları benim okumamın mı zamanı gelmiş olabilir?
d- Tutunamayanları senin okumanın mı zamanı geldi acaba?
e- Ya onun Tutunamayanlar okumasının zamanı geldiyse?
f- Herkesin Tutunamayanları okumasının mı zamanı geldi yoksa?
g- Hepsi olabilir mi lan?!
ğ - İyi de ben niye korkuyorum? (kontekstüel seçenek)

2010-10-27T21:06:00.001+03:00

Should I stay or should I go?

"You should have gone" dedi.
"O kararı verememenin sancısıyla ortalığı yıkıp dağıtıyorsun" dedi diğeri.
"Bir şey olacak ve karar vereceksin, karar vermek için uğraşma” diyense bir başkasıydı...

Peki sen ne dedin?

Fonda- yine- Annihilation...

-

Külli-Cüzi İrade

"Dışarıdakini etkileyemiyorsun, bari içine yağdırma yağmuru Karaca" dedi. Arabesk miydi neydi! Ama iyi geldi...

Peki o ne dedi?

Fonda gökgürlemesi...

-

Yalan

"Hepsinde aradığım sendin" dedi. Daha önce de bir başkasına söylemişti.

Peki ben ne dedim?

Fonda -hâlâ- gökgürlemesi...

-

Tesadüf/Tevafuk/Tevekkül

Tam otuz bir yıl önce bugün çekilmiş bir fotoğraftaki gülen yüze bakıp ağlarken ben, "büyüdün mü" dedi.

Canım sağolsun dedim.

Bu sefer fonda yağmur sesi...

Canlı canlı

2010-10-26T20:52:00.002+03:00

Show Tvde bir yarışma başlamış. Bir çift avukat da yarışmacı olmuş. Sözde bilgi yarışması. İki gündür sinirlene sinirlene izliyorum.
Özet geçeyim...
Alcapone'u Suç ve Ceza'daki ana karakter sanıyorlar. Ceza Hukuku hocaları okuyun demiş, bunlar okumamış o yüzden pişmanlık duyuyorlar. Okusalar adamın niçün hapse girdiğini bilip 1 trilyon kazanacaklar çünkü...
Çin'in 2. Dünya Savaşına katılıp katılmadığını sorguluyorlar. Hatta "Kore şehitleri 2. Dünya Savaşında değil miydi?" sorusuyla beni benden alıyorlar. Ben de avukat oldukları için izzetinefsin ne demek olduğunu bilmelerini bekliyorum. Oysa "ilanihaye"yi "ilahinaye" diye okuyorlar!

"Özgür iradeye inanmıyorum. Bu nedenle, kurgulamıyorum."

2010-07-21T14:55:00.001+03:00

Jorge Luis Borges ile Söyleşi | [Futuristika!]'dan

via Pagan

Ekstra: Borges'le Söyleşiler

chicken translation

2010-07-21T14:27:00.001+03:00

Milliyet'in yaptığı güzellik için: tık tık

...

2010-07-20T21:40:00.002+03:00

Hüzünlü Azeri akşamı olsun...

"Es deli rüzgar bu günü götür,
O biten ömrü yeniden getir..."

Gel Ey Seher

Getme gel

2010-07-19T23:24:00.001+03:00

deneme. azıcık karışık. ruh halim gibi. biraz idare edin.

Masumiyet Karinesi

2010-07-19T11:55:00.002+03:00

"...

'Cehalet hiçbir şey bilmemek ve iyinin cazibesine kapılmaktır. Masumiyetse her şeyi bilmek ve yine de iyinin cazibesine kapılmaktır.'
...
Masum (innocent) sözcüğü genellikle hiçbir şey bilmeyen birini, bir budalayı anlatmak için kullanılır. Ama sözcüğün kökleri incinmeden ya da yaralanmadan uzak olmayı ifade eder. İspanyolca'daki inocente sözcüğünden, bir başkasına zarar vermemeye çalışan, ama kendine gelen herhangi bir incinmeyi ya da zararı da iyileştirebilen biri anlaşılır.
...
Masum olmak meselenin ne olduğunu açıkça görebilmek ve onu onarabilmek demektir. Bunlar, masumiyetin arkasındaki güçlü fikirlerdir. Yalnızca başkalarına ya da kendine zarar vermekten kaçınmaya dair bir tutum değil, kendini (ve başkalarını) onarma ve yeniden kurma yeteneği olarak da değerlendirilir. Bunun üzerinde düşünün. Sevginin bütün döngüleri için ne büyük bir lütuftur bu!
...
Seven bu kişi, ihtiyatın uykusu yerine, bilgeliğin uykusunu uyur.
...
Tehlike yakınken gerçek bir ihtiyatlılık vardır ve daha önce yaralanmış olmaktan kaynaklanan yersiz bir ihtiyatlılık söz konusudur. Bu ikincisi, hem kadın hem de erkeklerin, içtenlikten ve özenden hoşlanacaklarını hissetseler bile alıngan ve ilgisiz davranmalarına neden olur. 'Aldatılmaktan' ya da 'tuzağa düşmekten' korkan kişiler -ya da durmadan 'özgür olma' isteklerini bağırıp çağırarak dile getirenler- altının parmaklarının arasından kayıp gitmesine izin verenlerdir.

Bir erkeğin ona tutkuyla bağlı 'iyi bir kadın'a sahip olduğunu, kendisinin de onu sevdiğini söylediğine pek çok kez şahit olduysam da, bu erkeklerin onun hakkında gerçekten ne hissettiklerini görecek kadar kendilerini 'bırakamadıklarını' da gördüm. Böyle bir kişi için dönüm noktası '...sa bile' sevmeye kendini bıraktığı zamandır... sancıları olsa bile, sinirli olsa bile, daha önce yaralanmış olsa bile, bilinmeyenden korksa bile...

..."

Kurtlarla Koşan Kadınlar - Clarissa P. Estés
Ayrıntı Yayınları

Compromise

2010-07-02T11:46:00.002+03:00

"uzlaşma", ,"uyuşma" ve "taviz" diyor sözlükte. "ödün vererek anlaşmaya varma" diyor bir altta da...
Tavizsiz uzlaşma olmaz mı yani?

Oğullar ve Babaları / "Ölümlerine yakın sevilir babalar"

2010-06-17T11:31:00.001+03:00

"Çünkü her oğul babasının hayaletiyle başetmek zorunda olan bir Hamlet'tir!"

Huzur (2)

2010-06-16T15:57:00.001+03:00

İş yerinde, iş saatinde, bu sıcakta serin bir odada, müphemlik-muğlaklık üzerine bir makale okumak,
Cuma günü işten kaçıp Ankara'da sevgilinin konuşmasının dinleneceğini bilmek,
Ve "ve"den önce virgül koymak...

Skati bazı anlardan da bu ana ışınla pls!

2010-05-19T15:04:00.005+03:00

Bir şey söyleyeyim diye bekliyorsun. En azından bir şey söyleyip söylemediğimi merak ediyorsun.
Söyleyeyim:
Sen Gamsız, Yalnız ve Duygusuz.
Bense Mutsuz, Sabırlı ve Kırgın.

Tecavüz dayanışması

2010-04-21T15:31:00.004+03:00

"Telefondaki ses, günlerdir Siirt’te büyük bir skandalın yaşandığını anlatıyor. İlköğretim öğrencisi H.T. (14), geçen yıl okulu bırakan ablası S.T. (16) ile birlikte kendilerine tecavüz eden onlarca erkeği şikayet etmişti. Kız kardeşlerin maruz kaldığı bu durum, iki yıldır devam ediyordu. Sonunda bu olay 10 Nisan’da yargıya taşınmıştı. 100 erkek sorgulanmış, 16’sı tutuklanmış, 25’i gözaltındaydı. Yaşları 14-70 arasında değişen 100 erkeğin arasında kimler yoktu ki: Okulun müdür yardımcısı, kızların sınıf arkadaşları, Siirt’in tanınmış ailelerine mensup esnaf, hacı dedeler, bir asker, bir polis... Aradan 10 gün geçmişti, şehirden tek satır bir haber dahi sızmamıştı. "

Haberin tamamı için: Bir şehrin tecavüz dayanışması

öfff pöffff...

2010-04-16T16:49:00.001+03:00

sevgili günlük,
bir önceki yazıyı unut.
bok ettim.
istifa etmek istiyorum.
akşam olsa da zıbarana kadar içsem...

Bursa, Şirin Baba ve Oza'ya...

2010-04-11T15:19:00.012+03:00

Oza'nın yazdıkları 31.01.2009 tarihinden beri yaşadıklarımı düşündürdü...
31.01.2009 günü sabah 9'da bagajımı yükleyip geldim hiç bilmediğim bu şehre. İnsanları, mekânları, yolları yabancı/tuhaf bu şehre... Kendimi gerçekleştirmek için gözümü karartıp Ankara'mı, Doli'mi ve diğer arkadaşlarımı, ailemi bırakıp geldim. İlk üç ay ziyadesiyle boktan bir işte çalıştım. Kendimi gerçekleştirmek bir yana kendimden nefret etme aşamasına geldim. Yeni bir tanesini bulmadan işi bıraktım. Şansım yaver gitti 20 gün sonra yeni ve iyi bir iş buldum. İyi bir iş derken, öyle çok para veren bir yer değil... Sorumluluk almadığım bir iş hiç değil. Hayatımda yüzleşmediğim kadar büyük sorumluluğu ilk bir ayda sırtlanmak durumunda kaldım. Ama -yine- şansım yaver gitti, elime yüzüme bulaştırmadım. Hâlâ aynı yerde çalışıyorum, sorumluluklarım giderek artıyor. Hâlâ şanslıyım, elime yüzüme bulaştırmadım.
Bu arada yüksek lisansa başladım. Bir şekilde onu da -henüz- elime yüzüme bulaştırmadım.
Şansımın bir süre daha yaver gitmesini ve istediğim tezi yazmayı umuyorum.

Bu süre boyunca defalarca bu şehrin insanlarından nefret ettim. Büyümeme neden olan bu şehirden sıklıkla kaçıp gitmek istedim. Sıcak yuvama, Ankara'ma, aileme, Doli'me dönmek istedim. Buraya alışıp alışmadığımı her sorana terslendim. Nesine alışacaktım ki bu boktan yerin!

Sevgilime, İstanbul'a değil de buraya taşınmama vesile olduğu için, öfkelendim. Onu, hayatımı karartmakla bile itham ettim.

Kendime acıma yeteneğim gelişmiş olduğundan bunların hiçbirini yapmakta zorlanmadım.

Bugün, burada hayatımda hiç olmadığım kadar yalnız olsam da, şükrediyorum.

Bana cömert davrandığı, azimli olduğumu, sorumluluk alabileceğimi, zaman zaman şanslı olduğumu bana gösterdiği için Bursa'ya bir teşekkür borçluyum.

Her istediğimin istediğim anda olmayacağını, "hem.. hem de"nin reel dünyada olmadığını, benim kurgum dışında bir meta-kurgu olduğunu, kimi zaman ona boyun eğmem gerektiğini, gerekeni yapıp sonra oluruna bırakmam gerektiğini gösterdiği için Şirin Baba'ya teşekkür borçluyum.

Bütün bunları düşünmeme vesile olduğu için Oza'ya teşekkür borçluyum.

Ankara mı? İstediğim her zaman bana kucak açacak yuvam... Kim bilir...

Huzur

2010-04-07T13:49:00.004+03:00

Hafta içi, yağmurlu havada, çamaşır makinesi sesi ve sütlü kahve eşliğinde ödev yapmak...

Sıkati her andan bu ana ışınla pls!

2010-04-01T10:26:00.001+03:00

39 yaşında bir insanın yüzüne tüfeğini doğrult sokak ortasında, tek kelime söylemesine bile izin vermeden silahını ateşle. Yetmesin, 4 defa daha ateşle... 24 yıl ceza al. Bunun en iyi ihtimalle 18 yılını yat.

Sonra...

Normal bir insan, maktulün ablası, "kardeşim 39 yaşındaydı, bari 39 yıl ceza verselerdi" der. Bir diğer normal insan, maktulün kardeşi, "böyle adaletin içine sıçayım, adam 50 yaşına gelmeden dışarı çıkacak, bir gün bile olsa dışarıda nefes alacak" der. Bir diğer normal insan hiçbir şey diyemez, sadece ağlar...

Ama bir hukukçu insan, maktul dayısı bile olsa, ilkin "tasarlamayla haksız tahrik birlikte olur mu?" der. (Bir diğer hukukçu insan da ilkin "bence olur ama Yargıtay ne der onu bilmem" der.)

Hukukçu insan sonradan normal/insanî öfkeye kapılır. Okulda, cezanın amaçlarından birinin de mağdurların öç alma isteğinin engellenmesi olduğunun öğretildiğini hatırlar. Kandırılmış hisseder...

Anneannesiyle konuşamaz... Onun normal/insanî evlat acısına karşılık hukukçu gibi konuşmaktan korkar.
Hukukçuluğunun insanlığından eksiltip eksiltmediğini sorgular.

Adaletin varlığına bugüne kadar inanmış, hukukçu olmayan hiçbir yakınıyla konuşamaz. Hukukun adalet olduğunu sanan normal insanlarla konuşamaz. Onlara "siz de kandırıldınız" diyemez...
Hukukçuluğunun insanlığından eksiltip eksiltmediğini sorgular.

"Gulliver'in Gezileri"nde hukuk...

2010-03-30T09:48:00.002+03:00

Kitabın ilk kısmında Gulliver Lilliput'a (çocukken cüceler ülkesi sandığımız yer) gider. Lilliput yasalarına göre dolandırıcılık hırsızlıktan daha büyük bir suçtur çünkü; "dikkat, uyanıklık, biraz da zeka bir adamın malını mülkünü hırsızlardan koruyabilir ancak dürüstlük, kendini hiçbir zaman düzenbazlığa karşı koruyamaz."
Güveni kötüye kullanma dolandırılığı ağırlaştırıcı nedendir; ondan daha az cezayı gerektiren bir suç değil...
Lilliput'ta cezalandırmadan ziyade ödüllendirme yasalara uymayı sağlamaya yönelik bir araç olarak kullanılmaktadır. Kişi 73 ay boyunca yasalara uyduğunu ispatlarsa "yasal" (snilpall) unvanını alır ve ödüllendirilir. Adalet simgesinin de önde, arkada ve yanlarda gözleri; sağ elinde ağzı açık, altın dolu bir torba, sol elinde kınının içinde bir kılıç vardır. BU, cezlandırmadan ziyade ödüllendirme amacını temsil eder.
Devlet, insanlar için gerekli olduğundan devlet görevlilerinin ortalama zekâ sahibi olması yeterlidir ancak ahlâk sahibi olması gerekir. Doğruluk, adalet, ölçülülük erdemlerine sahip olmak kişinin elindedir ve bu erdemlerin uygulanması tecrübe ve iyiniyetle desteklendiğinde kural olarak herkes devlet hizmeti için elverişli olacaktır. Oysa yüksek zihin yetenekleri ahlâk yoksunluğunu hiçbir zaman telafi etmez.
"Erdemli birinin bilgisizlikten dolayı düşeceği hatalar; kötü olmaya eğilimli ve ahlâki çöküntüsünü kullanma, çoğaltma ve savunma konusunda usta birinin yaptıklarının yanında, halkın refahı üzerinde doğuracağı ölümcül sonuçlardan daha kötü olamaz."
Nankörlüğün cezası idamdır çünkü nankör kişi insanlığın ortak düşmanıdır. Kendisine iyiliği dokunmuş bir insana kötülük eden insan, kendisine bir faydası olmayan insanlara ne kötülükler yapmaz ki...
Sanığın suçlu olduğuna ikna olunması cezalandırılması için yeterlidir; yasaya harfiyen uyularak resmî kanıtlar bulunmasına gerek yoktur. (Bu kısım sanki Türkiye'deki uygulamaya benziyor.)

Lilliput yasalarında ahlâk, adil olmak, ölçülülük gibi değerlerin (irrasyonel unsurların) yüceltildiğini görürüz. Gulliver'imiz burada, bu sevimli yaratıklarla da mutludur. Ama Kralın yandaşlarınca dolduruşa getirilmesi sonucu ülkeden ayrılmak zorunda kalır.

Gulliver'in gittiği diğer yerlerde hukukla ilgili pek bir yoruma rastlamıyoruz.

Kitabın son bölümünde, at suretindeki yaratıkların akıllı, rasyonel ve nedensel olarak ahlâklı olduğu Houyhnhnmlar ülkesinde insan suretinde akılsız, dolayısıyla ahlâksız yaratıklar vardır. Houyhnhnmlar ülkesi Gulliver'in yaşadığı sürece gerçekten mutlu olduğu ama ayrılmak zorunda kaldığı tek ülkedir. Houyhnhnmların efendisi Gulliver'den İngiliz hukuku ile ilgili bilgi vermesini ister ve yürürlükteki hukuku kimlerin uyguladığını sorar. Ona göre; doğa ve akıl, insanlar gibi akıllı olduğunu sanan hayvanlar için neyin yapılıp neden kaçınılacağını göstermede yeterince kılavuzluk etmektedir.

Burada hukuk kuralları ve diğer bütün normlar rasyonel olmaklığıyla yüceltilir.

Üşengeçliğimden daha derin analizler yapamadım. Yetişkinken bir kez daha okunması gerektiğini söylemekle yetineyim.

2010-03-29T23:23:00.002+03:00

Sevgili günlük,
Neden bir harekette bulunduktan sonra pişman oluyorum? Neden o hareketi yapmak daha önce çok zor gelirken bir an onu yapacak gücü bulduğumda buna hiç de gerek olmadığını görüyorum. Burdan çıkarmam gereken sonuç ilk hissiyatımın doğru olduğu, söz konusu hareketi hiç yapmamayı öğrenmem gerektiği mi? Yoksa hareketi yapmak için artık çok geç olduğu mu? Empirik bilgi kendimizi algılamada bize yardımcı olur mu? Bilakis ağzımıza sıçan tam da bu empirik bilgi mi?
Napıcam lan ben kendimle sevgili günlük!?

Bu da iyice ebeveyn okuması tehdidi altında yazılan şifreli günlük yazılarına benzedi.

Ay vant tu brek frii!

2010-02-09T19:50:00.002+02:00

Çalıştığım şirkette tek avukatım. Ve şirket maalesef mühendisten geçilmiyor. Ve onların çoğu üst düzey yönetici. Ve benim hepsine dönem dönem laf anlatmam gerekiyor. Ve son 10 gündür neredeyse her gün bir başka mühendise açıklama yapmam gerekti. Ve onları bir şeylere ikna etmem...
Neden ikna etmeye çalıştığımı bilmiyorum. İkna etmek zorunda olmadığımı biliyorum. Ama bir anda kendimi karşımdakini ikna etmeye çalışırken buluyorum. İkna etmeye çalıştığım adamlardan en anlayışlısı "kes-yapıştır"dan kurşun kalemle yazdığı metnin üzerine başka bir metni kesip bantla yapıştırmayı anlıyor. "Ortak akıl"dan ot bok için toplantı yapıp sonuca ulaşmayacak laflamaları kastediyor. Bir diğeri -daha sinir bozucu olanı- mühendisliğine bakmadan haklı fesih-geçerli fesih diye bir ayrımın olmadığından bahsediyor. Bir diğeri -nispeten akıllı olanı- "yeknesaklık"ı sevmiş olsa gerek, "yenkesaklık"ı cümle içinde kullanıyor ve ara sıra gecenin 11'inde arayıp sözleşmeye göz atmamı istiyor. En akıllısı "evleviyetle"yi yanlış yazılmış diye bana geri gönderiyor.

Kendimi hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim. Sırf benzer bir şekilde akıl yürüttüğüm biriyle, duyulan bir ses çıkarabilmek için avukat kadrosunun genişletilmesini isteyeceğim.

Merhaba

2010-01-30T22:16:00.004+02:00

Devam ediyorum yaşamaya...

Bursa'dayım hala, yüksek lisansa başladım, bir taraftan deli gibi çalışıyorum.

Mutluyum genelde. Huzurluyum... Bu enteresan ama uzun süredir böyle...

Ölüm acısıyla hala başa çıkamıyorum. Gün içinde, normalde, başa çıkabiliyorum da, bazen bilmekten öte idrak ediyorum dayımın öldüğünü. O anlarda elektroşok verilmiş gibi hissediyorum.

Dayım çok gençti... Dayım çok neşeliydi... Dayım bir taneydi...

Sınav

2010-01-30T22:04:00.006+02:00

Herakleitos’a göre evren “logos”ta temellenir. Logos, Grekçede iki anlama gelir: dil/söz ve düşünce/akıl. Antik Yunandan beri Batı düşüncesi de “logos”un bu çift anlamlılığı üzerinde temellenmiştir. Batı düşüncesinin iki büyük akımından biri Logosu düşünce ve akıl olarak okur, ki bu geleneği şöyle resmedebiliriz: Sokrates-Platon-17. yüzyıl İngiliz empirizmi-rasyonalizm-Aydınlanma felsefesi-pozitivizm-mantıkçı pozitivizm; yani en genel anlamda Anglo-Sakson düşünce geleneği. Batı düşüncesinin diğer ana akımı ise logosu söz ve dil olarak okur, ki onu da şu şekilde şematize etmek yanlış olmaz: Sofistler-Aristoteles-Romalı retorikçiler-Hıristiyan teologlar-Alman romantikleri-hermenoytik felsefe; yani kısacası Kıta Avrupası düşünce geleneği. Olgu-değer tartışması gibi bütün başka tartışmalar da bu iki ana akımın arasında süregelen logosun okunmasındaki farklılığın rahminde şekillenir.

Platon’dan beri 17. yy.daki İngiliz empiristleri, rasyonalistler, pozitivistler, edebiyatta realistler ve naturalistler, resimde emprisyonistler, 20. yüzyılın şafağında mantıkçı pozitivistler, daha kuşatıcı bir değerlendirme ile analitik düşünce geleneğine mensup düşünürler zayıflığı olan belirsizlikten arındırmaya çalıştıkları logos’u akıl/düşünce/logic-mantık olarak okudular.

Sofistler, Aristoteles, Romalı retorikçiler, Ortaçağın Hıristiyan teologları, anti-pozitivistler, edebiyatta romantisistler, resimde sürrealist ve kübistler, 20. yüzyılın son çeyreğinde post-yapısalcılar ve post-modernistler, hermenoytik filozofları ve çok daha genel bir ifadeyle Kıta Avrupası geleneği düşünürleri ise, sosyalden, değerden, perspektiften, gelenekten, yani insandan, dilden ve kontekstten bağımsız bilgi ve olgunun olamayacağını savundular ve logos’u söz/dil olarak yorumladılar.

Logos’u söz olarak okuyanların duyu organı kulak, akıl olarak okuyanlarınki ise gözdür. Platon ve modernite okülersentrik, Sofistler ve Ortaçağ logosentriktir – her çağın ve düşünürün bir duyu organı vardır. Göz dışlayıcıdır, okülersentrizmin temel mantığı “ya...ya da” mantığıdır. Buna göre “ya olgular ya da değerler” arasında bir tercih yapılmalıdır. Platonda kökleri olan modern okülersentrik bilim anlayışı değerleri dışlayarak, yok sayarak tercihini olgulardan yana yapmış ve değerden bağımsız olguları görüş alanına sokmuştur. Oysa kulak ve dolayısıyla söz kuşatıcıdır, logosentrizmin temel mantığı “hem...hem de” mantığıdır. Buna göre “hem olgulardan hem de değerlerden” bahsedebiliriz. Aristotelese kadar temellendirebileceğimiz Kıta Avrupası felsefesi geleneğinde değerlerden, yani insandan, tarihten, gelenekten, dilden, kısacası kontekstten bağımsız olgular yoktur, hatta olgulara olgu olmaklıklarını armağan eden şey bizatihi konteksttir.

Kulağa güvenilemez, çünkü söz belirsizdir. Göze güvenilebilir, çünkü imajlar kesindir. Antik dönemden bugüne Batı düşüncesine kimliğini armağan eden şey “kesinlik” arayışıdır. Logosu logic olarak okumak, matematiğe, mantığa, ölçmeye, istatistiğe, teknolojiye, imajlara, akıla, yönteme ve olgulara önem vermektir. Bütün bunlar da objektiviteye ve kesinliğe atfedilen önemi gösterir. Olgulara önem atfetmek kesinliğe kıymet atfetmektir.

Hakikatin sözde mündemiç olduğu Ortaçağın sonunda Otuz yıl savaşlarının yarattığı kaotik ortam yeni bir kesinlik (aslında düzen/kozmos) arayışını doğurdu. Bu arayışın sonunda Aydınlanma seküler Tanrısını buldu: Bilim. Bu Kitabı Mukaddes’in konuşan Tanrısı değil modernitenin gören Tanrısıydı. Bu Tanrı, ölçülebileni gördü; matematize edilemeyeni görmedi. Galileo bu Tanrının yasalarını formüle etmenin yolunun ölçüye dökülebilen kavramlarla bilim yapmak ve ölçülemeyen renk, koku gibi kavramları bilimin dışına çıkarmak olduğunu gösterdi. Ona göre ölçülebilen, matematize edilebilen nitelikler birincil; ölçülemeyen, sayılara dökülemeyen nitelikler ikincildi. Birincil nitelikler neden, ikincil nitelikler sonuç; birincil nitelikler ikincil nitelikler üzerinde muktedirdi. Dolayısıyla aslolan birincil niteliklerdi. Gerçekliğin bilgisine ulaşmak bilimle mümkündü ve ölçülemeyen, irrasyonel nitelikler bilimin dışında tutulmalıydı.

Empiristler de rasyonalistler de Galileo’nun bu doktrinini temel aldılar. Her iki düşünce geleneği de bilginin özne-nesne ilişkisinden doğduğunu ileri sürdü. Her iki geleneğin öznesi de nesnenin ait olduğu dünyanın dışında bir yerde konumlanmış, Tanrısal bir görüşe sahiptir. Buradaki özne-nesne ilişkisi bir egemen-tabi ilişkisidir. Empiristler de rasyonalistler de bakışlarının objektif olduğu iddiasındadır; Objektif bilgiye, olguların değerden bağımsız gözlenmesi yoluyla ulaşılabileceğini düşünürler. Aralarındaki fark; hakikatin empiristlere göre doğaya, rasyonalistlere göreyse akla dayanmasındadır. Bu doğrultuda; empiristlere göre gerçekliğin bilgisine ulaşmak için olguları gözlemeli, bu gözlemlerden teoriler üretmeli, bu teorileri deneylerle doğrulayarak doğrulamalı ve nihayete evrensel genel yasalara ulaşmalıyız. Buna göre gözlem ve deney teoriyi önceler. Rasyonalizmin babası Descartes ise gerçekliğin bilgisine ulaşma yolunda duyularımıza değil aklıma güvenmemiz gerektiğini öğütler. Ona göre insan düşünen varlıktır. Rasyonalistlerin aklı empiristlerinki gibi pasif değil aktif bir konumdadır. Dış dünyadaki uyarıcılar insan zihninde işlenip bilgiye dönüşür. Bu nedenle empirizme pasifist, rasyonalizme aktivist epistemeloji denmiştir. 18. Yüzyılın sonunda Kant rasyonalizmle empirizmin sentezini yapmıştır ve bu bilimsel yöntem olarak kabul görmüştür. Kant insan algısından bağımsız olguların mevcut olduğunu ve öznenin bu “kendinde şeyin” bilgisine ulaşabileceğini ileri sürmüştür. Rasyonalizm de empirizm de bu birincil nitelikler-ikincil nitelikler ayırımına dayanır ve bu yüzden okülersentriktir.

17. yüzyılın fizik bilimlerindeki başarısı çok geçmeden her alanda model alındı. Fizik matematiksel kesinliğiyle bütün bilimlerin kraliçesiydi. Bütün bilimler kendilerini fiziğe göre yeniden dizayn ettiler. 19. yüzyılda pozitivizm bize kusursuz bir bilim ideali sunuyordu. Bu kusursuz bilim idealinin kusursuz bir dili olmalıydı. Bu kusursuz dil hiç kuşkusuz olgulara birebir tekabül eden matematiksel ve kesin bir dil olmalıydı: kusursuz bilimin olguları birebir resmeden kusursuz bilim dili.

Dilin belirsizliği, keyfi kullanımı, öznellik, önyargılar, gelenek, hurafe gibi bilimsel bilgiyi kirletecek ve objektiviteyi sakatlayacak her unsurdan kurtulmak ve rasyonalitenin ve kesinliğin gücünü tesis etmek ancak bu kusursuz bilim diliyle mümkündü. Çünkü artık modern bilimden beklenen olguların kesin bilgisidydi.

Bütün bilimleri fiziğe indirgeyerek bilimi üniterleştirmeye yönelik bu hareket “fizikalizm”dir. Buna göre, fiziğin dili ve yöntemi bütün bilimlerin dili ve yöntemidir. 20yyın başlarında mantıkçı pozitivistler bütün bilimler için ortak bir matematiksel mantık dili geliştirilebileceğini öne sürdüler. Onlara göre, dünya bir olgular totalitesidir; bilimsel bir önerme, olgu durumlarına birebir tekabül eden bir önermedir; anlamlı ve bilimsel önerme, oldu durumlarının mantıksal resmidir. Böylece olgu durumlarına tekabül eden mantıksal bir dil inşa etmek mümkündür. Hatta onlar arasındaki hakim görüş “bilimsel” olanın “olgusal” ve “kesin” olduğu ve “belirsiz” olanın da “bilimsel” ve “olgusal” olmadığıdır. Sübjektif olan değerler bilimin dışına atılmalıdır ki çıplak olguların kesin bilimi yapılabilsin.

Mantıkçı pozitivistler de olgu-değer tartışmasında benzer konumda olmakla beraber farklı olarak bir önermenin bilimselliğini ölçmek için o önermenin doğrulanabilirliği değil yanlışlanabilirliğinin önemli olduğunu söylediler. İronik olan şudur ki yanlışlanabilirlik teorisinin yanlışlanıp yanlışlanamayacağını asla söylemediler. Onlara göre; bilimsel bilgi, yüksek düzeyde yanlışlanabilir önermelerden doğar. Bir önermenin bilimsel olmasının ölçütü yanlışlanabilir ancak yanlışlanmamış olmasıdır. Ortak yönleri matematiğe, akla, yönteme, kesinliğe inançlarıdır. Gerçek bilgi, bilimsel bilgidir. Bilimsel bilgi ise bütün sübjektif unsurlardan arınmış, kesin bilgidir. Analitik gelenekte düşünmenin amacı açıklamak; açıklamanın amacı ise evrene, doğaya ve hatta topluma hükmetmektir.

Platon idelerin idesinin evreni sayılar harmonisi şeklinde yarattığını ve rasyonel olarak işleyen insan aklının rasyonel olarak işleyen evrenin bilgisine ulaşabileceğini söyledi. Bu anlamda Analitik gelenek cephesinde yeni bir şey yoktur: deney, gözlem ve akıl yoluyla bilimsel bilgiye ulaşılabileceği iddiası devam etmektedir. Analitik felsefenin kibirli öznesi, durduğu hiçbir yerden, hiçbir değer “bulaştırmadığı” nesneyi gözler, deney ve akıl vasıtasıyla gerçekliğin bilgisine ulaşır. Amaç açıklamak ve bu yolla evrene hükmetmektir.

Analitik felsefenin olguyu temel alıp değeri dışlama ve bilim yolu ile evrene tahakküm etme fikri Kıta Avrupası düşünce geleneğinde çok uzun zamandır eleştirilmektedir. Kıta Avrupası geleneğinin öznesi analitik düşüncenin öznesi gibi hiçbir yerde değil bir yerde durur. Özne de nesne de tarihin, zamanın, dünyanın içinde yer alır. Kendinde şey, insan algısından bağımsız, çıplak nesne yoktur. Bilgi öznelerarasıdır. Analitik felsefeden farklı olarak Kıta felsefesinin öznesinin hakkında düşündüğü gerçeklik sürekli değişmektedir. Düşünmenin amacı açıklamak değil anlamaktır. Anlamaksa yorumlamak yani farklı olanı anlamak ve yabancı olanı tanıdık kılmaktır. Olgular yorumlanamaz. Anlamak, anlamı anlamaktır. Anlam dildedir. Dil matematize edilemez, mantık kurallarına indirgenemez. Dil yorumlanır. Kavram gerçekliği önceler. Descartes’ın düşünen insanı yerini konuşan insana bırakmıştır. Özne de nesne de Heiddeger’in hayat dünyası dediği yerde, kontekstte yer alırlar. Hayat dünyasında her şey bir şey içindir. Amaçlar önemli, değerlidir. Burada olgular teorileri belirlemediği gibi teoriler de olguları belirlemez. Teoriler de olgular da hayat dünyası tarafından belirlenir. Değerlerden bağımsız olgu yoktur. Bir şeyi kendi tarihselliğimizle ve o şeyin tarihselliğiyle algılarız. Değerlerden , sübjektiflikten ârî bilgi bir ütopyadır. İnsan doğal değil sosyal bir varlıktır. İnsanın doğası yoktur tarihi vardır.

Analitik geleneğin tahkiyesine göre, nasıl logos pathosun/duygunun karşıtı ise olgu da değerin karşıtıdır. Olgu, öznenin durduğu yerden, gözlenebilir, somut, objektiftir. Yoruma açık ve belirsiz değildir. Kant’a göre insan algısından bağımsız, kendinde şeydir. Değerlerden, sübjektiviteden ve belirsizlikten arınmış bu olguların kesin bilgisi mümkündür.

Oysa Alman düşünce geleneği bize değerden bağımsız özneler olamayacağı gibi, değerden bağımsız olguların da olamayacağını göstermiştir. Özne de olgular da tarihin teknesi içinde yoğrulur, şekillenir ve sürekli değişir. Kendinde şeyler yoktur, tıpkı kendinde bilgi ve kendinde öz olmadığı gibi; kendinde şeyleri oluşturan ilişkiler vardır. İlişkiler tarihseldir. İlişkiler anlamdır. Anlam dildir. İlişkilerden, anlamdan, dilden, yani kontekstten bağımsız çıplak olgualr yoktur. Heideggerin dediği gibi, yalnızca anlama sahip insan bir şeyi bir şey “olarak” kavrar. Bir şeyi bir şey “olarak” kavramak, şeylerin tarihselliğine, yani bizden önce dilde adlandırıldıklarına ve tecrübe edildiklerine işaret eder.

Her şey kontekstinde anlamlıdır. Kontekst sosyal, kültürel ve insani olandır. Kontekst gelenek ve tarihtir. Kontekst dil ve anlamdır. Kontekst praksisdir. Olgular teorileri ya da teoriler olguları belirlemez; olguları da teorileri de bilim adamını da bilimi de hayat dünyası, praksis yani kontekst belirler. Değerlerden bağımsız olgular görüşü bir bilim idealini yansıtır, ideal olduğu anlamda kontekstten ve praksisten kopuk, boşlukta duran bir yaklaşımdır bu. Oysa fiiliyatta bilim kontekstinde bilimdir.

Kendinde olgular değil, kontekstinde olgular vardır.

Dayıcım...

2009-11-24T19:52:00.000+02:00

Hâlâ mı gerçek? Bu mu gerçek?!

Romantik Hareket filan...

2009-09-06T21:58:00.004+03:00

"Blogda harcama kendini, daha gerçek şeyler üretebilirsin..." Pehh...

Konumuza dönelim:

"Arkadaşlık korkaklıktan başka bir şey değildir, aşkın getireceği daha büyük sorumluluklardan ve zorluklardan kaçıştır yalnızca." diyor Alain de Botton. Romantik Hareket'te diyor bunu.

Bununla da kalmıyor; "Kendine acıma, kişinin yaşadığı sıkıntıyla kendini daha da sıkması, yaşadığı kederden güç alarak kendini daha büyük bir kedere sürüklemesi durumudur." diyor.

Hatta "İlk kez evinden uzak bir yerde yaşıyordu; bu deneyim, orada yaşamak zorunda olmayanlarda rastlanabilecek bir romantizm duygusu salmıştı içine." de diyor.

Tanıdık mı geldi?

Evet, susamışım blog yazmaya.

Siyaha dönüş...

2009-09-06T21:42:00.001+03:00

Grinin güzelliği'nden siyaha dönüş...

"Yeşil" reçeteye...
Katlanılamaz olana katlanmak için değil yenilmemek için...
Etki altında değil etki sonrasında, insanı sevebilme kabiliyetine tekrar kavuşmak için...

Hayat kabullenmekse, hayat gri ise, hayat griliği kabullenmek midir? Kabullenememek siyaha dönmek midir?

Özlememen gerekenleri özlememek? Bunun mümkün olmadığını da kabullenmek midir?

Unutulmaması gerekenlerin unutulduğunu, unutulmaması gerekenlerin de -doğal olarak- unutulduğunu kabullenmek midir?

Siyah-beyaz duygularımın gri mantığıma yetişmesini hâlâ bekliyorum...

Kifayetsizim...

Amy Winehouse - Back To Black

Telafisi olmayan pişmanlık...

2009-09-06T19:50:00.009+03:00

En zayıf anımda, en güçlü olduğumu sandığım anda... Her andasın... Senin dışında hiçbir şeyin canımı acıtmayacağı ana geldim Dayıcım....

Dayıcım... En güzel sevgi sözü gibi geldiğini söylemiştim di mi? Sana değil senden sonra söylemiştim.

Sarı dayıcım... Çakmak çakmak bakan bal gözlü, güzel gülüşlü sarı kirpikli dayıcım... Basamakları ikişer ikişer çıkarken kulak memeleri sallanan dayıcım.

Dayıcım...

Gözlerinin içi gülen dayıcım...

Arkadaş, sırdaş dayıcım. Ölümü kendime bile senden daha çok yakıştırırdım ben...

Hırçındım dayıcım.

Özledim dedin gelemedim, özlemiştim gelemedim dayıcım.

Yaptığın çiğ köftenin, salataların, balıkların, sabahın sekizinde içtiğimiz biranın ve tüm bunların yanında ettiğimiz sohbetlerin tadı damağımda kaldı dayıcım. En son bir çipura tarifi aldım senden, can kulağıyla dinlemedim ama dayıcım. Yapacağım zaman nasıl olsa seni arayacaktım...

Hırçındım dayıcım... Sordum dinlemedim, sormadın cevap verdim. Bilseydim cevap verir miydim hiç... Söylediğin her şeyi dinlerdim, sadece seni dinlerdim. Her anını kazırdım hafızama. Her gülüşünü, her sözünü...

Tek bir şey söylerdim : "Neden Bursa?" dediğinde doğruyu söylerdim. Yalan söylediğimi anlayacağını göremeyecek kadar kendime dönüktüm. Yalan söylediğimi bildiğini bildiğimi farkedemedim. Sen ölmeden bir gece önce gördüğüm rüyaya kadar bunu farketmedim dayıcım. Bir gece önce rüyamda seni gördüm, nasıl gördüğümü hatırlamıyorum ama nasıl uyandığımı hatırlıyorum. "Keşke, keşke söyleseydim..." diyerek uyandım gecenin bir yarısı. Bir dahaki görüşmemizde söyleyecektim doğruyu. Bundan sonra hep doğruyu söyleyecektim sana... Hep söylediğim gibi... Seninki merak değildi ilgiydi dayıcım, sevgiydi... Sınırsız sevginin, ilginin yansımasıydı. Ertesi akşam ölüm haberin geldi dayıcım.

Ahh... Dayıcım... Özür dilerim dayıcım. Sana ilk defa yalan söyledim. Kendime yalan söylediğim için söyledim belki ama buna rağmen sana söylememeliydim dayıcım...

Umarım bu dünyanın ötesi vardır. Umarım bir gün sana sarılır hırçınlığım için, yalan söylediğim için özür dileyebilirim.

Yaşadığım süre boyunca bunun acısını taşıyacağım ve ancak bu umut acıyı katlanılabilir kılar...

Umarım diğer taraf vardır, burada insanlara yaptıklarımız oraya geçen insanlarca affedilebiliyordur.

Seni seviyorum Dayıcım...

Çok özlüyorum...

31.08.2009

Dayıcım...

2009-09-06T19:43:00.004+03:00

Dün birbirimize sataşıp gülüşüyorduk. Bugün otopsi raporu elimde.

Cani “ayaklarına ateş etmek istedim” demiş ifadesinde. Ayaklarına isabet eden tek bir saçma bile yokmuş; öyle yazıyor raporda.

“Maktul” diyor dosyası, “merhum” diyor Türk Tabipler Odası. “Rahmetli” diyor dostları… Anneannem, dedem “oğlum” diyor, “babacım” diyor çocukları. “Dayıcım” diyorum ben… Anneannemin dedemin oğlu, annemin kardeşi, dayımın “gadeşi”, benim dayıcım maktul olamaz.

Çocuklarının babası melek olur, bulutlardan gülümser “ben iyiyim, cennetteyim” der çocuklarına… Kızı “babacığım, sen bir sürü insanı özlüyorsun, herkes tek bir kişiyi, seni özlüyor. Ağlamasınlar artık seni üzmesinler” der.

O kadar çok “keşke” var ki… Neyse ki biraz da “iyi ki” var.

İyi ki benim dayım olmuşsun; iyi ki sırdaşım, arkadaşım olmuşsun. İyi ki en son görüştüğümüzde sabaha kadar sohbet etmişiz. İyi ki sigara içtiğini teyzeme yumurtlamamışım.

Dayıcım, seni çok özlüyorum…

21.08.2009

Romantik Kanarya'dan...

2009-04-16T11:01:00.001+03:00

"Sevdan olmasa, ben de her sabah gazeteye başından başlar; sondan bir önceki sayfayı o koca manşetleri göremeyecek hızla çevirmek gibi bir reflekse sahip olamazdım...yenildiğin günün ertesinde kahvaltımı yapabilir, akşamından da o kadar kalmazdım...

"Sevdan olmasa... içinde oyunun kırıntısı bulunan filmleri kovalamak yerine Lars von Trier'ı , Fellini'yi beğenebilir, hatta Trufo'dan keyif alabilecek kıvama bile gelebilirdim ; yerini, yurdunu bilmediğim tiyatro salonlarına koşar , 3 perdelik bir oyunu sıkılmadan izler , Brecht'in sistem karşıtlığı üzerine ahkam keserdim , gerekirse Godot'yu bile beklerdim... 1 Mayıs'larda utanmaz, olmayan bir devrimci futbol çizgisi üzerinde şaşmadan yürümeye çalışmazdım... Paşaların mı , halkın mı takımısın bilinmez ama sevdan olmasa, ben emekçi kardeşlerimi, simitçi, çırak, boyacı, köfteci kardeşlerimi tanımaz, kardeşim de saymaz , sınıfsal bilince, sınıfsız geleceğe eremezdim... Hakkında yazılmış ve de basılmış her satırı takip edebilmek için para harcamaz; hakem eskilerinin , zirzop spikerlerin kitaplarını almaz; kasanın önünde kolumun altında Fikret Başkaya kitaplarımla daha bir güvenli , entel olmadı asi dururdum... Sırf benziyorsun diye Ankaralı renkdaşına gönlümü vermez, ikinci yüzyıla hazırlanmaz , "bıraktık işi gücü, saldır Ankaragücü" kafasına gelemezdim... Sarı'yı, Lacivert'i renk bilir, böylesine tapmaz kesme işaretleri de kullanmazdım... Benim de rengarenk bir gardrobum, yasak olmayan hediyelerim, sınırsız renk seçeneklerim olurdu... Delinmemiş duvarlar, meşale yakılmamış evler, geri alınmış kira depozitlerim olurdu...

"Sevdan olmasa ben de şarkı sözleri ezberleyebilir, ama melodileri bu kadar aklımda tutamazdım zira her bir tınıyı uğruna beste yapmak için almışım hafızama. Müzikte tavır nedir, nota nedir bilir ama 50 bin kişi nasıl detone olmadan şarkı söyler, nasıl sadece bağırarak dünyanın en güzel sesini çıkarır, nasıl aynı anda zıplayıp aynı anda yere iner akıl sır erdiremezdim...

"Ortaöğretim devamsızlıklarım dengeli dağılır, pazartesileri okula giderdim.. Sabah evden ekmek almaya çıkıp senle buluşmaz, anne babadan izin faslını geçmek için bütün hafta tek simit almadan para biriktirmezdim. Kumaş makası ve pazar dergileriyle konfeti hazırlamaz, Gençlik Parkı’yla, Arjantin 78’le yaşım geldiğinde tanışırdım…Sevdan olmasa, kaçırılacak bir sezon sonu için hayıflanmaz, eşle dostla da böyle yazılar yazmadan adam gibi vedalaşırdım…Eylül’de görüşmek üzere dostlar… "

(Yazının tamamı için buradan buyrun...)

Haber özetleri

2009-02-07T09:42:00.003+02:00

Güzel bir yer burası... Ankara'nın ruhsuzluğundan sandığımdan da çok sıkılmışım.

İşteki ilk gün çok sıkıntılıydı. Öğleden sonra biraz rahatladım. Ertesi gün daha da hafifledi sıkıntım. Bu sabah, cumartesi olmasına rağmen, işe gelmek hiç kötü bir şey gibi gelmedi. Benim arkadaşlarım gibi değil buradaki insanlar. Alışık olduğum izole ortamdan çıktım, normal insanlarla muhatap oluyorum gündüzleri. (Allahtan birlikte yaşadığım insanlar normal değiller.)

İşten yorgun argın, vakit geçirmeden eve gitmek üzere çıkıyorum. Ama sokağa çıkınca ya bir kitapçıya giriyorum ya bir handa oturup kahve içiyorum ya da sadece dar sokaklarda yürüyüp etrafa bakıyorum. Eve geç saatlerde varıyorum ancak biraz sohbet edip bir şeyler okuyacak vaktim oluyor. Ve ben bunlardan hiç şikayet etmediğim gibi hiç alışık olmadığım bir huzur hissediyorum... Düşünmeye vakit bulamamanın verdiği bir huzur değil bu. Belki eskisinden daha fazla düşünüyorum. Ama hayata dair, kendime dair kaygılarım azaldı.

Şehrin dışındaki güzellikleri görmek için baharı dört gözle bekliyorum...

Mutlu olabiliyormuşum ben...

Yeni şeyler...

2009-01-28T11:26:00.004+02:00

Yeni bir şehirde, yeni bir işle, yeni bir hayata hazırlanıyorum. Pazartesinden (pazartesiden?) itibaren...

Alışık olmadığım bir şehirde, alışık olmadığım bir işyerinde, alışık olduğumdan daha çok çalışacağım.

Umarım sıkıldığım kendim değil hayatımdır ve bu yenilikler işe yarar.

Bolca okumayı planlıyorum. Yazabilirim de umarım...

Haydin görüşürüz...

19 Ocak...

2009-01-19T10:51:00.004+02:00

Türkiyeliyim...

Ermeni’yim...

Benim tek isteğim canım Türkiyeli arkadaşlarımla ortak geçmişimi alabildiğine etraflıca ve de o tarihten hiç de husumet çıkarmamacasına özgürce konuşabilmek.

Türkiyeliyim... Ermeni’yim... İliklerime kadar da Anadoluluyum. Bir gün dahi olsa, ülkemi terk edip, geleceğimi “Batı” denilen o “Hazır özgürlükler cennetinde” kurmayı, başkalarının bedeller ödeyerek yarattıkları demokrasilere, sülük misali yamanmayı düşünmedim.

2009-01-05T10:45:00.001+02:00

Buralara yazasım kaçtı be!..

2008-12-17T17:28:00.002+02:00

“Buradaki asıl tehlike, özür dilemenin geçmişteki suçların siyasal ve moral yükünden kurtulmak için yeterli sayıldığı bir ortamın doğması, yani özür dilemenin bir tür içi boş ‘sivil din’ haline gelmesidir. Bunun olası sonuçlarından biri, geçmişle hesaplaşmanın, ‘söyle kurtul’ ya da ‘itiraf et temizlen’ basitliğine indirgenebilecek bir süreç olarak yorumlanıp yozlaştırılmasıdır. Bu nedenle özür dileme jestlerini geçmişle hesaplaşma süreçlerine nokta koyan nihai bir edim olarak benimsetme stratejilerine karşı; geçmişle hesaplaşma taleplerinin bugünü kurma mücadelesi olduğunu ve özür beyanlarının güncel politikalarda karşılık bulması gerektiğini sürekli hatırlatmak, bunun ısrarlı takipçisi olmak gerekir (M. Sancar, Geçmişle Hesaplaşma, İletişim Yay.)"

[kaynak]

Biz, siz, onlar...

2008-12-17T12:23:00.005+02:00

Korkak olduğumdan destek imzaları atmakla ya da oturduğum yerden ahkam kesmekle duyarlığımı gösteriyorum. Belki. (Sadece) Kendime.

Altına imza attığım metinleri de paylaşıyorum çevremle, sıklıkla.

"1915'te Osmanlı Ermenileri'nin maruz kaldığı Büyük Felâket'e duyarsız kalınmasını, bunun inkâr edilmesini vicdanım kabul etmiyor.
Bu adaletsizliği reddediyor, kendi payıma Ermeni kardeşlerimin duygu ve acılarını paylaşıyor, onlardan özür diliyorum."

İçerik sadece bu iken, ben bu içerikle aynı fikirde olduğumu genelle paylaşmışken bir mesaj geliyor sonra: "ismini listede arıyorum. umarım yoksundurrr." Evet çok "rrr"li bir mesaj. Hayal kırıklığı gösteren, kızgınlık gösteren bir mesaj. Çocukluğumda beni tanıyan, halihazırda dört yıldır görüşmüyor olduğumuz, öncesinde de görüşmelerimizin gündelik sohbetlerle sınırlı olduğu birinden gelen... Bu tepkiyi vermekte yanlış bir yan görmüyor ve tepkisinin nedenini açıklama gereği bile duymuyor.
Öyle emin ki doğrusunun en (hatta tek) doğru olduğundan. Normal olanın onun tavrı olduğundan. Yine öyle emin ki muhatap olduğu tüm insanların "kendinden" olduğundan, "ötekilerle" hiçbir ilgisi, ilişkisi bulunamayacağından... Tabii ki bihaber ötekileştirmenin -evleviyetle- ahlaki olarak yanlış olabileceğinden, -doğal olarak- korkunç sonuçlar doğurabileceğinden... Hiçbir çekincesi yok bu mesajı gönderirken.

Bildirilerin, önergelerin altını imzalarken benim de (bizim?) hiçbir çekincem yok. Ama korkağım çünkü gerçek bir tepki verirken çekiniyorum.
Yunanistan'da olanları yürekten destekliyoruz, iş Engin Ceber'e gelince sadece kızıyoruz. (Uğur Kaymaz'ı yok sayıyoruz hatta.) Burada ölüyor çünkü o... Desteklenecek bir hareket ortaya çıkmıyor. Kızan bir sürü insan var, korkuyoruz ama hareket etmekten. Korkaklaştırıldık...

Darbecilerin yargılanmasına yönelik önergeye destek 7.700 kişi civarında kaldı. Özür Diliyorum'u şimdiden imzalayan kişi sayısı 10.000'i geçmiş durumda...
Fark gerçekçi bir çıkarım yapmaya uygun değil belki... Çıkarım yapmak değil kafamda oluşan soruları paylaşmak istiyorum zaten.

Tacize uğramış çocuklar gibi, sürekli, her şeyi üzerimize alınıp bunlardan suçluluk mu duyuyoruz acaba? Darbelerden kendimizi sorumlu hissettiği için mi darbecilerin yargılanmaları yönünde gerçek bir talepte bulunmuyoruz? Suçlu hissettiğimiz için mi Ermenilerden özür diliyoruz?
Ya da tam tersi, Atina'da olanları destekleyerek vicdanımızı rahatlatıyoruz ama "kendimizden" ölenler için hiçbir şey yapmayarak, bunun için suçluluk duymayarak, şımarıklık mı yapıyoruz?

Neden gerçek taleplerde bulunmuyoruz? Neden gerçek tepkiler vermiyoruz? Sandığımız kadar az olmadığımızı biliyor muyuz? Neden korkaklık yapmaya devam ediyoruz?

Tüm Tutunamayanlara...

2008-12-13T01:20:00.010+02:00

ve Tutunamayanlar'ın yaratıcısına, ölümünün 31. yılında saygıyla...

"Tutunamayan (disconnectus erectus): Beceriksiz ve korkak bir hayvandır. İnsan boyunda olanları bile vardır. İlk bakışta, dış görünüşüyle, insana benzer. Yalnız, pençeleri ve özellikle tırnakları çok zayıftır. Dik arazide, yokuş yukarı hiç tutunamaz. Yokuş aşağı, kayarak iner. (Bu arada sık sık düşer). Tüyleri yok denecek kadar azdır. Gözleri çok büyük olmakla birlikte, görme duygusu zayıftır. Bu nedenle tehlikeyi uzaktan göremez. Erkekleri, yalnız bırakıldıkları zaman acıklı sesler çıkarırlar. Dişilerini de aynı sesle çağırırlar. Genellikle başka hayvanların yuvalarında (onlar dayanabildikleri sürece) barınırlar. Ya da terkedilmiş yuvalarda yaşarlar. Belirli bir aile düzenleri yoktur. Doğumdan sonra ana, baba ve yavrular ayrı yerlere giderler. Toplu olarak yaşamayı da bilmezler ve dış tehlikelere karşı birleştikleri görülmemiştir. Belirli bir beslenme düzenleri de yoktur. Başka hayvanlarla birlikte yaşarken onların getirdikleri yiyeceklerle geçinirler. Kendi başlarına kaldıkları zaman genellikle yemek yemeyi unuturlar. Bütün huyları taklit esasına dayandığı için, başka hayvanların yemek yediğini görmezlerse, acıktıklarını anlamazlar. (Bu sırada çok zayıf düştükleri için avlanmaları tavsiye edilmez). İçgüdüleri tam gelişmemiştir. Kendilerini korumayı bilmezler. Fakat -gene taklitçilikleri nedeniyle- başka hayvanların dövüşmesine özenerek kavgaya girdikleri olur. Şimdiye kadar hiçbir tutunamayanın bir kavgada başka bir hayvanı yendiği görülmemiştir. Bununla birlikte, hafızaları da zayıf olduğu için, sık sık kavga ettikleri, bazı tabiat bilginlerince gözlemlenmiştir. (Aynı bilginler, kavgacı tutunamaynların sayısının gittikçe azaldığını söylemektedirler). Din kitapları, bu hayvanları yemeyi yasaklamışsa da gizli olarak avlanmakta ve etleri kaçak olarak satılmaktadır. Tutunamayanları avlamak çok kolaydır. Anlayışlı bakışlarla süzerseniz hemen yaklaşırlar size. Ondan sonra tutup öldürmek işten bile değildir. İnsanlara zararlı bazı mikroplar taşıdıkları tespit edildiğinden, belediye sağlık müdürlüğü de tutunamayan kesimini yasak etmiştir. Yemekten sonra insanlarda görülen durgunluk, hafif sıkıntı, sebebi bilinmeyen vicdan azabı ve hiç yoktan kendini suçlama gibi
duygulara sebep oldukları, hekimlerce ileri sürülmektedir. Fakat aynı hekimler, tutunamayanların bu mikropları, kasaplık hayvanlara da bulaştırdıklarını ve bu sıkıntılardan kurtulmanın ancak et yemekten vazgeçmekle sağlanabileceğini söylemektedirler. Hayvan terbiyecileri de tutunamayanlarla uzun süre uğraşmış ve bunları sirklerde çalıştırmak istemişlerdir. Fakat bu hayvanların, beceriksizlikleri nedeniyle hiçbir hüner öğrenemediklerini görünce vazgeçmişlerdir. Ayrıca birkaç sirkte halkın karşısına çıkarılan tutunamayanlar, onları güldürmek yerine mahzun etmişlerdir. (Halk gişelere saldırarak parasını geri istemiştir). Filden sonra, din duygusu en kuvvetli hayvan olarak bilinir. Öldükten sonra cennete gideceği bazı yazarlarca ileri sürülmektedir. Fakat toplu ya da tek gittikleri her yerde hadise çıkardıkları için, bunun pek mümkün olmayacağı sanılmaktadır.

Başları daima öne eğik gezdikleri için, çeşitli engellere takılırlar ve her tarafları yara bere içinde kalır. Onları bu durumda gören bazı yufka yürekli insanlar, tutunamayanları ev hayvanı olarak beslemeyi denemişlerdir. Fakat insanlar arasında barınmaları -ev düzenine uyamamaları nedeniyle- çok zor olmaktadır. Beklenmedik zamanlarda sahiplerine saldırmakta ve evden kovulunca da bir türlü gitmeyi bilmemektedirler. Evin kapısında günlerce, acıklı sesleriyle bağırarak ev sahibini canından bezdirmektedirler. (Bir keresinde, ev sahibi dayanamayıp kaçmışsa da, tutunamayan, sahibini kovalayarak, gittiği yerde de ona rahat vermemiştir). Şehirlere yakın yerlerde yaşadıkları için, onları şehrin içinde, çitle çevrili ve yalnız tutunamayanlara mahsus bir parkta tutarak, sayılarının azalmasını önlemeyi düşünmenin zamanı artık gelmiştir."*

* Tutunamayanlar, İletişim Yayınları, 34. baskı, sy. 149 vd.

Tatonman

2008-12-05T16:49:00.007+02:00

2+2=3 Kişilik:

Veda eder gibi yapıyoruz hep. Yaşama denemesi yaparken araya veda denemeleri sokuşturuyoruz. Hiç gerçekten veda etmiyoruz. Etmeyelim.
Bu kadar çok vedayı kaldırabilecek kadar sağlam değilim zira.

2=3 Kişilik:

Ben olmayı denedim, yanılmadım. Sayende...
Vedayı geciktirmek istedim, başka sıkıntı bulamadım.
Bir vedayı bile kaldırabilecek kadar sağlam değilim zira.

İşi olmayan blogger...

2008-11-25T17:56:00.004+02:00

arama motorlarından gelenlere sataşır. Evet.

Allah korkusu fobisini merak eden genç arkadaşıma öncelikle böyle bir fobinin yersiz olduğunu söylemek isterim. Hani "ölüm geldiğinde sakin sakin takıl o geldiği zaman sen gitmiş olacaksın" der ya bir büyüğümüz, o hesap yani yavrucum. Korkudan korkmak gereksizdir. Korkarsan korkmuşsundur zaten vesaire...

Dont türkçe karşılığını arayan sen güzide kardeşim, sözlüğün icat olmasıyla belli ki mertlik bozulmamış. Çabanı takdir ediyorum. Tüm ingilizce kelimelerin karşılıklarını, hatta tüm dünya dillerindeki tüm kelimelerin karşılığını, o kelimenin orijinalini noktalama işaretsiz yazıp yanına "türkçe karşılığı" yazarsan hz. gugıl sana yol gösterir. Aramayı bil yeter. Evet.

Yarasa kollu kazak nasıl yapılırı merak eden ablam, cahil, cefakar, güzel ablam... Ben ne diyeyim sana!? Yağnii... Bunu bile bilmiyorsan söyle ben ne yapayım sana? Git bir kazak al, bir de yarasa al kazakçıdan, iliştir hayvanın kolunu kazağın gözüne hoş görünen bir tarafına, tamamdır, al sana yapılmış kazak...

Evet.

Duygusal Zeka

2008-11-25T17:18:00.005+02:00

Daha önce içimdeki mesleği bulmama ışık tutmuş olan feysbuk bugün de zekamı pek beğendi sağolsun.
Evet, yine eliboşluktan (işe konsantre olamamaktan diyeyim) bir test yaptım. Yine beş boktan soruyla ayar verildi tarafıma.
Neymiş efendim duygusal zekam üstünmüş, mantık dehasıymışım. Hadi mantıkla duygu birbirinden bağımsız şeyler değil diyelim. (Dedik, tamam.)
Beş soru yahu! Beş örnek olay! Ve beş "Bu durumda ne yapardınız?"
Kafamı toplasam, şu kallavi dilekçeyi yazsam... Ya da Gazze'deki İsrail ablukası ile ilgili buraya yazmayı düşündüğüm yazıyı...
Yok, boş işlerle uğraşmam lazım. Malum konsantrasyon sıkıntısı, yolculuk heyecanı filan...
Eyooo!..

Ekleme (Metine ulaşabildiğimi farkettim) :

"Tebrikler! Siz bir dehasınız... İnanınki sizin sahip olduğunuz duygusal zekaya,şuan çok az insan sahip! Hayatınızda gelişen duygusal olaylara zekanızla en doğru çözümleri buluyorsunuz.Bu sayede siz başlı başına bir psikoloji uzmanı sayılırsınız.Lütfen sevdiğiniz insanların başa çıkamadıkları duygusal konularda onlara yardım edin ve hayatta en doğru kararları almalarını sağlayınız..."

"Ki"yi ayır bi... Şimdi de noktalama işaretlerinden sonra boşluk bırak. Sonra "şu an" yazmayı öğren.
İçeriğe geçebiliriz... Bıdıbıdılara en doğru çözümleri bulmam sayesinde başlı başıma (başlı başım ne lan) bir psikoloji uzmanı sayılırım öyle mi? Duygusal zekamın gelişmiş olması sayesinde bıdıbıdılara en doğru çözümleri buluyor olmayayım sakın?
Zeka dediğin sevdiğin insanların işine yarasın diyedir zaten. Ben zaten kendim için en doğrusunu her zaman bilip uyguladığım için başkalarına destek olup o acizlere yardım etmem gerekiyor.
Ne kadar şahane tespitler, çıkarımlar bunlar.
Sizden aldığım feyzle (bkz. bir önceki test) feysbuk aplikasyonları insan kaynakları müdürlüğüne başvursam? Bu testlere sonuç yazarlığı yapmak istediğimi bildirsem?
Para kazanıyor musun bu metinleri yazan dahi insan? Seni gidi mantık dehası seni...

Lekesiz bir aklın ebedi günışığı*

2008-11-20T22:19:00.012+02:00

Doli tavsiye etti sağolsun. Ben de okudum hemen.
(Aslında okuduğum kitaplardan alıntı yapmayı çok sevmiyorum. Ancak alttaki çağrının üzerine kitaptan biraz bahsetsem anlamlı olur gibi geldi. Zaman itibari ile sadece denk geldi.)

Devletlerin gözünden değil insanların gözünden, insanca bir bakışla Ermenilik diye özetleyebilirim sanırım konusunu.

Her zamanki gibi duygusal bir anlatım var; giriş kısmında boğazıma bir yumru yerleşiyor, kitap bitene kadar büyüyor, büyüyor...

Erivan'a gidiyoruz, Paris'e, İstanbul'a dönüyoruz sonra. Sonra Los Angeles'a götürüyor bizi Ece Temelkuran. Farklı yerlerde farklı farklı yaşanan Ermenilik durumlarını görüyoruz. Bu durumları, içine alıp öyle algılayan yazar bize de bu şekilde yansıtıyor. Yaşananların sadece "onların" değil "bizim" de acımız olduğunu, bu güne kadar farketmemişsek, farkediyoruz.

Başta "Bu yüzden konuşmalı işte." diyor, "Hakikatin ne olduğunu birbirimizin yüzüne vurmak için değil, hakikatlerimizi birleştirmek için." Onaylıyoruz.

"Anadolu'nun çocukları erken büyür." diyor sonra. Ona da başımızı sallıyoruz.

"Aslında ağlamamak için öfkelenir insanlar. Öfke acıyı dik durarak yaşamanın yoludur."a geliyoruz hemen peşinden.

"Kurban için en acı şey suçun reddedilmesidir." var aynı sayfada. Burda boğazımızdaki yumru çok gerçek...

"Zaten kahramanlar, belki de hiçbir zaman farkında değildir kahramanlık ettiklerinin meşgul oldukları için yaşamakla"ya gelince gülümsüyoruz, buruk bir gülümsemeyle...

"Zalimle aynı sofraya oturmadan ve hayatı hep dünyaya yeni gelmiş bir çocuk gibi hayretle yaşa[ma]"nın lafı geçince gülümseme yayılıyor tüm yüze... "Çocuk" hep gülümsetiyor sanırım.

"Hafıza kesinlikle tek kişilik bir şey değildir. Seninle birlikte hatırlamazsa bir başkası, senin hatırladığın aslında yoktur, olmamıştır, yok olur"u okuyunca buraya bir şeyler yazmaya karar veriliyor. "Lekesiz bir aklın ebedi günışığı" kalmasın diye yarın uyanıldığında...

Bir sürü güzel cümle daha çıkıyor sayfalar ilerledikçe, altları çiziliyor tek tek. Son bölümlere gelince artık tüm sayfanın altı çizilmesin diye ok çiziliyor sayfa tepesine. Sona yaklaşırken "bir şeyler çok da netleşmedi" diye düşünürken bir anda ortaya dökülüyor her şey. Her şey netleşiyor.

Ece Temelkuran, yine, "evet ben de böyle hissediyorum, ne güzel ifade etmiş" diye düşündürüyor.

* Alexander Pope'un Eloisa'dan Abelard'a adlı şiirinden kitapta yer alan alıntı.

2008-11-20T14:51:00.004+02:00

Aşağıdaki metni içerir bir mail geldi bugün. Yaygınlaştırılması dileği ile gönderildiğinden buraya almakta bir sakınca görmedim.
Belki bir işe yarar yaptıklarımız, birilerinin kendine gelmesini sağlar. Okuyun ve altına bir imza da siz atın lütfen.

Arat Dink'in Taraf'ta yayinlanan yazisi bircogumuzun soylemek istediklerini ozetledi.
Vecdi Gonul'e (ve hukumetine) tepkimizi dile getirmek ve Arat Dink'e destek olmak icin asagidaki metni, yazinin ciktigi Taraf gazetesinde ilan vermek uzere imzaya aciyoruz.
Imza vermek isteyenler ozlem.dalkiran@gmail.com adresine isimlerini bildirebilir.

Ilan icin maddi destek vermek isteyenler/verebilecekler de ayni adrese yazarlarsa hesap numarasi kendilerine iletilecek.

--------------

"YOKLUGUM TURK VARLIGINA ARMAGAN OLSUN"

Milli Savunma Bakani Vecdi Gonul soruyor: "Bugun eger Ege'de Rumlar devam etseydi ve Turkiye'nin pek cok yerinde Ermeniler devam etseydi, bugun acaba ayni milli devlet olabilir miydi?" (...)

"Hayir, ayni olmazdi. Super olurdu." (...)

Butun ulke uc noktaya birikmez, kirk kusur merkez olurdu. Yirmi, otuz yillik fidan hayatlarimiz degil, kadim bir orman gibi kulturumuz olurdu. Anasinin dogdugu yerde dogabilirdi herkes, iste o zaman ulke, "memleket" olurdu.

Olmamamizin iyi oldugunu savunuyor. Tehcir ve mubadelenin Turkiye icin cok hayirli oldugunu. Bunca yil soyleyip duracaksin 'oyle bir niyet yoktu, bunlar savas tedbiri' falan filan diye; ondan sonra da, bu "gonulsuz tedbirler"den nasil fayda sagladigini, onlarin uzerine nasil insa oldugunu falan, rahat rahat anlatacaksin. (...)

Bu gonulsuz tedbirlerin anlaminin "milyonlarca can" oldugunu ayri bir cumlede soyleyeyim dedim, yoksa agir olacak... (...)

Cok sik unutulan ilginc bir sey soyleyecegim: Biz hala variz. Iste su kadariz bu kadariz. Aziz maziz, azinligiz, ama variz. Bizim de (yani su an olanlarimizin da) olmamamizi mi istiyor Bakan? (...)

(...) Cok ciddi bir onerim var. Hani goz bebeklerimizi, civcivlerimizi her pazartesi sabahi, torna-tesviye siralarina oturtmadan once, beton bahcelerde topluyoruz ya, hani onlara suur asilayip, teklestirip, kutsal amaclara kanalize edip, dar borulardan geciriyoruz ya. Hani hep bir agizdan ant ictiriyoruz ya: "Varligim Turk varligina armagan olsun" diye... Azinlik okullarinda soyle dedirtelim cocuklara mesele kapansin: "Yoklugum Turk varligina armagan olsun." (...)

Arat Dink (14 Kasim 2008, TARAF gazetesindeki yazisindan)
---------
O ZAMAN BIZ DE "YOK"UZ!

www.ortakaday.net

Çüş!

2008-11-09T12:06:00.010+02:00

"Leopar desenini çok benimsedim. Zaten hayvanını da çok benimsedim. Çita diyorlar hayvanına. Çok severim ben çitayı."

(Banu Alkan 9.11.08 NTV-Yaşasın Pazar programı)

Leopar deseni adını nerden aldı sizce Banu Hanım? Beyninizin işleyişine hayran olduğumu gizleyemeyeceğim. Çok makul sonuçlara varıyorsunuz gerçekten. Sizdeki bu özgüven de takdire şayan. Gerçekten...

Sabah ve akşamları birer doz Into The Wild öneriyorum size:

Olmalı mı olmamalı mı?

2008-11-07T15:17:00.007+02:00

Yaşamak olsun, ölmek olmasın.
Sevmek olsun, ihanet olmasın.
Özlemek olsun, acı olmasın.
Zevk olsun, zevksizlik olmasın.

Herkes düşünceli olsun, kimse acı çekmesin.
Herkes istediği işi yapsın, kimse para sıkıntısı çekmesin.

"Sen" ol, "ben" olayım, "biz" de olsun...

Fonda çalan şarkı da Ensemble Accentus'tan "Nani, Nani" olsun :

Bedava online canlı DigiTurk izle

2008-11-05T13:02:00.002+02:00

Sayın DigiTurk ya da “ANTIFRAUD” Departmanı Yetkilisi,

Ticari kaygınız nedeniyle istemeden ve farkında olmadan pek çok blog yazarının kişisel özgürlüğünü elinden aldınız.

Bunun beklenen sonucu olarak, an itibariyle, pek çok blog yazarı hem ailelerinin hem de dostlarının Digiturk aboneliklerini iptal ettirmeyi düşünüyor.

Müşteri kitlenizin en üst tabakasında yer alan, sinema paketleri ve yabancı dil kanallarının izleyicilerinin aynı zamanda Türkiye’de en aktif blog kullanıcıları olduğu gözünüzden kaçmaması gereken bir gerçek.

Marka imajınızın özellikle A+ grupta yerin dibine geçtiğinin ve geçmeye devam ettiğinin bilincinde olmalısınız.

Hatta zamanında, Danone‘nin kendi elinde olmadan içine düştüğü durumun İKİ MİLYON BLOGGER GÜCÜNDE daha kötü duruma, KENDİ ELLERİNİZ VE BECERİKSİZLİĞİNİZLE düşmüş olduğunuzun farkında olmalısınız.

Blogger altyapısının canlı ya da banttan yayın yapmaya olanak tanıyan imkan tanımadığı, üçüncü parti servislerden alınan embed kodlar kullanılarak başka bir servis üzerinden sağlanan içeriğe erişim sağlanması yoluyla dağıtıldığı, yani kendi sunucularında barındırmadığı herkes tarafından biliniyor. Buna rağmen Blogger.com’u engelleten güzide birimlerinizin başındakileri işten kovun bence. Bu işi bilen birilerini işe alın!

Eğer markanızı düşünüyorsanız, ve bu yaptıklarınızdan dolayı üzgünseniz size Sansüre Sansür hareketine ana sponsor olmayı öneririm.

Saygılarımla,
Bir Blog Yazarı

Not:
Başlık hem SEO, hem de ironi amaçlıdır.

Not 2:
Eğer şu an yasaklanmamış bir blogunuz varsa sizi de benzer bir çağrı yapmaya davet ediyorum (evet bu bir mimdir, ve bu yazıyı okuyan her blog yazarı bu mim’e davetlidir)

Not 3:
Konu ile ilgili yorum ve düşüncelerinizi duymaktan mutlu olacağım.

Not 4:
Blogunuzda bu konuyla ilgili tepkinizi belirmeye üşenmeyin (bkz: not 2)

Not 5 : Ben bu mimi Erhan Bey'de gördüm.

Bugün açığız

2008-10-28T14:26:00.003+02:00

Yarına ne olur bilinmez. Deliller toplanana kadar açıkmışız. Toplandıktan sonra kapatılabiliriz. Belli olmaz. Türkiye burası. Sansürcü zihniyetin nelere muktedir olduğunu görmek için bekliyorum. Hadi bakalım...

Yasaklı!

2008-10-25T12:51:00.002+03:00

Yasaklandık! Blogger'a erişim Türkiye'de güzide türk mahkemelerinden birinin kararı ile yasaklandı. Blogspot uzantılı tün bloglara, içeriğine bakılmaksın erişim engellendi!
Ali(Proleter Palas'ın sahibi)'nin dediği gibi arka kapıdan girer yazarız yine, okuruz da...
Üç buçuk yıldır aralıklarla da olsa yazdığım bloguma bundan böyle yazmıyorum. Defterlere dönme vakti geldi sanırım.

Okumak için arka kapıdan, olmazsa bacadan zorlayacağımı itiraf ediyorum.

Edit:

http://blogspotacilsin.wordpress.com/ 'a imza atın lütfen...

Evrim

2008-10-22T10:09:00.009+03:00

Bir yazı yazmışım kendime, Temmuz 2007'de. Neyi nasıl evirdiğim konusunda bir yazı daha yazma gereği hissettim. Kendime. Ne kadar narsistçe göründüğünü umursamıyorum. Kişisel tarihimi burada tutmanın ne anlamı olabilir ki başka?

'Bir sürü insan bana güçlü olduğumu söyledi. Kendimi hiç öyle hissetmedim, buna rağmen ben de inandım güçlü olduğuma, arada, duydukça... Kendimi bildim bileli kendime acımaktan hiç bıkmadım oysa. Bir insanın içsesi periyodik olarak "ben bunu haketmiyorum!" dememeli...' demişim misal...

Şimdi insanlar güçsüz olduğumu söyleseler de güçlü olduğumu biliyorum. Kendime neredeyse hiç acımıyorum.

'Cevap bulacak halde değilim. Ancak oturduğum yerden, umursamamaya karar verecek haldeyim. Bir de sadece kendimi umursamaya ve korumaya karar verebilirim. En fazla. Elle tutulur gözle görülür şeyler için uğraşmak, böyle şeyler yaratmak, değişmek, değiştirmek de istiyorum. Başımı kaldırabildiğim zaman bunları yapabileceğimi bildiğimden -şimdilik- çok umutlanmıyorum.' demişim sonra.

Şimdi neredeyse her şeye cevap bulmaya çalışacak kadar enerjim var. Hatta gözle görülür, elle tutulur bir şeyler için uğraşıyorum, bir şeyleri değiştirmek için çabalıyorum. Tabii ki bir de kendimi korumanın sadece kendimi umursamak olmadığını biliyorum artık.

'Kinci olmayı umut ediyorum. Hatta kararlıyım bu konuda... Bir fihrist yapacağım, tepede isimler, altında maddeler halinde bana yaptıkları kötülükleri yazacağım. Açıklama koymazsam unuturum ben nefret etmeyi, maddelerin yanında açıklamalar; kendime söylememe neden oldukları şeyler. Evet evet, azimli bir insan olacağım artık. Öyle varolduğun gibi yaşamak, mutlu olmak falan, boş işler bunlar...'

Kinci olmayı falan umut etmiyorum. Ne münasebet! Kişilerin bana karşı yaptıkları hataları unutmamayı ve kendimi korumama yetecek kadar öfke duymayı öğreniyorum. Hatta oldukça uzun bir yol katettim bu konuda.

Olduğun gibi olmak, varolduğun gibi yaşamak ve böyle mutlu olmanın mümkün olduğunu da biliyorum artık. Mutlu olmanın - belki de- tek yolunun bu olduğunu...

'Karşındakinin seni incitmeyeceğine güvenmezsen, senin onu incitmeyeceğine güvenmemesi seni incitmez.' demişim, 'İncinmekten korkmamak güçlü olmaktır.' diye de eklemişim, suyun kaldırma kuvvetini ben bulmuşum edasıyla...

Karşındakinin -kim olursa olsun- seni incitmesi ihtimalini göz önünde bulundurarak, buna rağmen kimseyi incitmemeye çalışmak; kimsenin, senin onu incitmeyeceğine güvenmesine gerek olmadan, kendine bunu yüklemeden incinmekten korkmamak gereklidir. Eğer güç diye bir şey varsa o da budur diye düzeltmek istiyorum şimdi.

'Cehalet mutluluk değildir, mutluluk sanrısıdır. Peki mutluluk sanrının ta kendisi değil midir?'

Bu kısım hala yoruma açık. Üzerinde aylarca, yıllarca konuşulabilir. Muhtemelen de konuşulacak...

Ekleme : 'Bir yazının/bir günün/bir ömrün daha bokunu çıkararak huzurlarınızdan ayrılıyorum. Esenlikler dilerim... ' ne demek yahu!? Hiçbir şeyin bokunu çıkarmıyorum; düşünmenin, değişmenin tadını çıkarıyorum...

Tarih

2008-10-17T14:04:00.006+03:00

4 sene önce dün beni"istediler". Ordaydın.
4 sene sonra bugün boşandım. Ordaydın.
İyi ki varsın...

Her Türk Asker Doğar!

2008-10-16T12:03:00.002+03:00

Alıntı malıntı yok. Direkt kandanadam'ın yazısını okuyun efendim.

Kromoterapi

2008-10-15T19:45:00.004+03:00

Hastalık: Depresyon Tedavi Edici Renk : Turuncu
Hastalık: Anksiyete Tedavi Edici Renk : Mavi

Artık depresyon kalmadı sanırım. Bir miktar anksiyete kaldı yadigar. Değişikliğin sebebi budur yani efen'im...

Green Park Diyalogları

2008-10-14T21:12:00.008+03:00

- Ateşi buldum.
- Gülmeyi buldum ama ne işe yaradığını bilmiyorum.

- Tekne kullanabildiğine göre bir miktar beyin var!
- Beyin neyse de iç organlar yok. Yerine alkol kanalları var.
- Kanal değil kazan var.

- Kafası son raddede dağılmış kimse üflemeyle gider.
- Yürüyeni dağıldı.

-Paylaşalım.
-Soralım hangi paralelden geçtiğini.
- Niye bir sana bir bana değil? Mühendis ya ölçecek, adil olup olmadığı hiç önemli değil.

- Fişini takıcam kalkacak.

- Bitki deme bitki deme; sebze!
- Yeşillik.
- Yeşillik diyince aklıma hep çiğ köfte geliyor bence.

- Ula ula hortum ağzıma değil...

- Cimrilik üzerinden geldik buraya.

- Miller içiyom bira değil.

- Yayçeplee ileriye hep ileriye tarımda berekete yayçepleeeee işte yayçep sizlerlee haydi koşun gelin bizeeeee peşpeşeeeeeee.
- Anadoludan Görünüm'de çıkan korkunç amca: " dur ihtarına uymayan 25 terörist öldürüldü"
- Teslim ol ihtarı var da sanki!
- Kamber Ağa onlardan daha çok çıkıyordu bi de...

- Abdülhamit'e taş taşımış.

- Kürk mantolu madonna.

- Her tarafından kitap püskürttüğü için.

- Kayıt cihazı.

- Parası neyse verelim sen evine dükkanı yık.

- Ergenekondan beni de alırlar yakında. Alsınlar, eve aramaya da gelsinler de, annemin bulamadığı bi sürü şey var dolaplarda. Belki onları da çıkartırlar.
- Kadıncağızın belki yıllardır bulamadığı bir şeyi bulacaklar. Sen içeri girmişin çok mu?

- Mühendisler egosantrik oluyor.

- Abi sulamasanız da kalkmasak olmuyo mu?
- Kalk ula!

- Omurga açısını ağırlık merkezini ölçecek olursan bence ordan düşmez Eren.
- Fişine tak da kalksın.
- Önce şarj olması lazım. Şarj süresi 1 saat oynama süresi 9 dakika. Made in PRC.

- Teşhis : Mühendislik ona göre değil.

- İlk sürüm olduğunu için cızırtı yapıyor.

- Şato bitsin oraya alıcam.

- Sorulara daha geniş, soruların da ötesinde cevap verebilmek için zamana ihtiyacım olsun isterdim.

- Summer Wine- vinivodo bi şey feat. bi şey *

- Bilmek değil ötesinde olmak istiyorum.

- Niye gülmedin? Genel örnekler gülünürdür!

- Anlamadım.

- Kaç bin yıl önceki adam zamanın ötesini görmüşse bilimin suçu ne?

- Hiçbir rakam üç defadan fazla yanyana gelmiyor.
- 1983 yazdım bak : MCMVIIIIII

- İnsan imam olmaz.

* Ville Valo&Natalia Avelon - Summer Wine (Nancy Sinatra&Lee Hazelwood versiyonu daha güzel.)

...

2008-10-13T11:35:00.001+03:00

Bir dilekçe, bir protokol, bir duruşma ve bitiyor.

Yemyeşil Konuşmalar - 2

2008-10-08T11:55:00.003+03:00

- Biz en iyisi bugün yatalım olmazsa haftaya yeriz.
- Bu kadar pimpirikli olmaya kimsenin hakkı yok!
- Ellerim buz gibi gibi geliyor...
- Ben onla tangırdamıştım.
- Müsveddeye mi sıkıştın Namık'a git.
- Tangırbels tangırbels tangır ol dı vey...
- Çok komikti de bana yapılmasa komikti.
- Çok gururlu bi yazınız var.
- Benim eskiden sana daha çok gücüm yetiyodu, ben güçsüzleştikçe mi sen güçlenmeye başladın?
- Sen hiç telefonda birine Hegel dedin mi?
- Yarın birbirimizi arayıp da Hegel diyelim.
- Niçe'den önce ben bunları anlayamıyordum.
- Froyd'la Hegel'i aynı cümlede kullandı!
- Ay biz Fuko'yu duymadııık!
- Yeme kızın mısırından!

- Sen biranı kendin al, biraz fedakarlık yap.
- Karşılığında sen ne yapacaksın?
- Namık'ı ikna edicem.

- O keçiboynuzu değil, keçinin boynuzunu yemiş. "Boynuzumu ye-meeee!"
- Hani Namık'la tanıştığımda da bi garipti de bu kadarını ben de beklemiyordum. Domestik hatun!
- İnsanın ilk aşkı bari onu rahat bırakır.
- İnsan fingirderken Hobs anlatmaz yani, bari Spinoza anlat. Ya da sen sus gözlerin konuşsun ki fingirdeyebil...

Hukuk

2008-10-05T16:50:00.001+03:00

İnsanlarla bazı mikroplar arasındaki ilişkiyi düzenleyen kurallar bütünüdür.

Darbe girişimleri açığa çıkarılsın; darbeciler yargılansın!

2008-09-24T11:07:00.003+03:00

"Darbe girişimlerinin açığa çıkarılması ve darbecilerin yargılanması için 'Meclis Araştırma Komisyonu' kurulması talebi ile Meclis’e önerge veren Özgürlük ve Dayanışma Partisi (ÖDP) Genel Başkanı ve İstanbul Bağımsız Milletvekili Ufuk Uras’a destek büyüyor. Söz konusu önerge için imza kampanyası başlatan 'Ufuk Uras Seçmen Koordinasyonu' Uras’a destek için basın toplantısı düzenlendi."

...

"Tüm darbelerden, darbecilerden hesap sorulması açısından Meclis’in tarihi bir misyonu olması gerektiğini belirten Uras, 'Herkes askeri göreve çağırır; biz ise Meclis’i göreve çağırıyoruz' dedi. Herhangi bir önyargıya sahip olmaksızın neler olup bittiğini öğrenmek istediklerini ifade eden Uras,'Bir önyargımız yok ama darbecilere karşı açık ve net tutum alan bir yargımız, bir meclisimiz olmasını istiyoruz. Çünkü, bizlerin sürüyle sayılmaması gerektiğini düşünüyoruz. Yaşam hırsızlığının, alçaklığın, siyasi edepsizliğin bir sıfatının olmadığına, fakatsız, amasız, rezervsiz her türlü darbe ve darbe girişimine karşı tutum alarak ülkemizde demokrasimizin kurumsallaşacağını, mazlumların ve mağdurların yüzünün güleceğine inanıyoruz. O yüzden Meclis’i göreve çağırıyoruz' diye konuştu."

Haberin tam metni şurada.

Önerge metni ve imza için : Ufuk Uras Seçmen Koordinasyonu

Bekliyorum...

2008-09-23T15:56:00.003+03:00

Siyah/beyaz duygularımın gri mantığıma yetişmesini...

Live - The Beauty of Gray

Yemyeşil Konuşmalar-1

2008-09-21T17:09:00.002+03:00

- Ve anne dehşet içinde "Liberal mi oldun yoksa?" diye bağırarak kızının üzerine yürüdü.
- Sonra "Namık, ama artık yak" dedi.
- Bugünün konusunu açıklıyorum: Paranoya
- Sosyonomi.
- Nasıl olsa bugün yarın uyurum.
- "Kızınız bana biraz tuhaf geldi."
- Bu dedim kıza ya, ay şimdi de "kız" dedik. Özür dilerim ya.
- 10- 20- 5 kere falan dilemiştir.
- Siz buna güledurun.
- Gelinliğini 3 yıl boyunca temizletmezsen, tabi boşanırsın.
- Sen şimdi solcusun ya, alışveriş yapmaktan mutlu oluyorum diyemiyorsun di mi?
- Ağzı dolu çok şükür de tam oldu lan.
- "bunu yazalım", "yazsana", "aman boşver", "üşeniyor"
- Kutsal diye bir şey varsa o da güllaçtır. Ben bundan sonra güllaca tapacağım.
- Rocka Dans (Bele roka bağlanarak kıvırtılır) Bak şöyle şöyle. Bikini üstü olarak da mağrul.
...

-Cengiz Kurtoğlu mu açtın ne güzel. (Preisner, evet)
- Seni bu mizikler delirtti ben söyleyeyim. Bi Gogol, bi Shantel atıcaksın bak hiç sıkıntın kalıyor mu?! Marulu takıcan, rokayı takıcan oynıuycan. (Neye gülüyon?)
...
- Günahının bedeli kaç paraysa ödeyelim.
- Ben onu özel olarak yaptım, havayı büktüm üfürük yaptım.
- Müşkülpesent gibi geldin bana. Niye lan ben müşkülpesent miyim?
- Hadi hep beraber yapalım.
- hoca yaramaz buna, cizvit rahibi bulun.
- biz sana tavuk atardık verme para.
- placebo: Hoşa gideceğim
- ümidin bile ağrıyı kesebileceği hiç aklınıza geldi mi?
- hayallerim bir tosurukla bölündü.
- bu şey çok desenli bana siyah bir şey lazım.

2008-09-19T17:56:00.006+03:00

Doğru bildiklerim var ya, herkese, her şeye, kendime rağmen yaptıklarım, ben onların .mına koyayım!

GBESMELE

2008-09-19T17:56:00.003+03:00

"GBESMELE yaz gerçek ses besmele cebine gelsin"
Gerçekten gördüm bunu. Az önce.
Neden ama? Besmele çekmek isteyip çekemeyenler var, onların yerine cep telefonları mı besmele çekecek? Bunun ne gibi bir faydası ya da kolaylığı olacak? Yemeğe oturmadan, minibüse taksiye filan binmeden telefon mu konuşturulacak? PBESMELE yazarsak iki veya daha fazla kişi birden mi bizim yerimize besmele çekecek?
Neden sorusunu sormuyorduk di mi artık? Unuttum bi an için...

Amnezik Hatun

2008-09-15T21:27:00.005+03:00

Fransa'nın en uzun sınır komşusu Almanya değil İspanya'dır.
Terkos Meydan Muharebesi diye bir şey yoktur, Sakarya Meydan Muharebesidir o.
Ses ışıktan hızlı değildir.
Dominyon değil, gravyer değil travertendir.
Çerkez Ethem'dir, Al Bano-Romina Power'dır, dır dır da dır dır...
Yuh artık! Bunları bari unutma allahın cezası beyin!

Fon müziği olaraktan Gogol Bordello - Supertheory of Supereverything çalınsın, dinlensin, dinletilsin.

Kenan Evren ressam değildir!

2008-09-12T21:35:00.004+03:00

Yazmayacaktım, kendim için, ruh sağlığım için anmayacaktım 12 Eylül 1980'i.
Ece Temelkuran öyle bir yazı yazmış ki... Neyse ben yazıyı anlatmayayım siz buyrun okuyun...

"Benim bir kere arkadaşımı öldürdüler, artık bir daha iflah olmam gibi geliyor. Gittiğimde yerde yatıyordu, kanı kaldırım taşlarına sızıyordu. Ben onu gördüm ya, ben artık başkasıyım. Hrant gitti, hep taze kalacak bir kan karanfil açıldı göğüs kafesimde. ‘Böyle bir şeymiş meğer’ dedim, ‘Arkadaşını öldürürlerse böyle oluyormuşsun’. ‘Meğer’ demiştim, ’12 Mart’ta, 12 Eylül’de arkadaşlarını kaybedenler böyle hissetmiş.’
Demek Türkiye’de milyonlarca insanın aslında göğüs kafesi ağır ve ağrılı yarılmış, çatır çatır açılmış kemikleri acıyla, ciğerlerinin arasından bir kan karanfil sızmış. Meğer arkadaşı öldürülünce insanın acısı hiç geçmezmiş. Öyleyse bunca insan, bunca sevgili, anne, baba, kardeş, oğul, arkadaş, dost... Eğer hepsinin göğüs kafesi böyle sızılı aralıksa, nasıl yaşıyor bu ülke? Anlamadım ben. En çok Hrant’tan sonra anlamadım bunu.

Oku! Arkadaşının adıyla.
Nejdet Adalı... Sedat Soyergin... Erdal Eren... Veysel Güney... Ahmet Saner... Kadir Tandoğan... Mustafa Özenç... Ethem Coşkun... Necati Vardar... Seyit Konuk... Ali Aktaş... Ömer Yazgan... Erdoğan Yazgan... Mehmet Kambur... Ramazan Yukarıgöz... İlyas Has... Hıdır Aslan...
Bir isim listesi olduğunu görüp atladıysanız şimdi lütfen geri dönün ve bu isimleri tek tek okuyun. Çünkü bu isimleri, hiç değilse birkaçını aklımızda tutmamız gerekiyor. Bu isimler, Kenan Evren liderliğinde yapılan 12 Eylül 1980 darbesi sırasında ciğeri beş para etmez herifler tarafından asılarak katledilen yirmili yaşlarında gençlere aitler. İsimleri ve yüzleri, Dostluk ve Yardımlaşma Vakfı’nın hazırladığı ’12 Eylül Adaleti’ adlı belgeselin 15 dakikalık tanıtım filminin sonunda görünüyor. Tek tek geçiyorlar filmin içinden. Avukatlar, yargıçlar, savcılar, anneler, arkadaşlar konuşuyor.
‘Erdal Eren’i, heyetin önünde ağzından burnundan kan gelesiye dövdüler’ diyor avukat, ‘Yargıçların yüzünde bir tebessüm bile vardı’. Kenan Paşa’nın yaşını büyütüp astırdığı çocuktur Erdal Eren. İdamına dört celsede karar verilmiştir. Sakın unutmayın!

‘Dişlerimle yolacağım’
Mehmet Kambur’un annesi “O Kenan Paşa’yı bir görsem” diyor, yüzü yol yol olmuş yaşamaktan, başörtüsü kaymış, ‘Onu dişlerimle yolacağım, dişlerimle!” Gözünde bir bakış var... Daha ben diyemem size o bakışı, öyle bir sözcük bilmiyorum.
Ramazan Yukarıgöz’ün annesi tabutun başındaymış gibi anlatıyor:
“’Açın tabutu, çocuğumu göreceğim’ dedim. ‘Mühür var, açamayız’ dediler. ‘Ben bu devletin mührünü tanımam’ dedim, çektim attım mührü. Bir açtım ki tabutu... Saçları yeni taranmış sanki. Kaşları kalem gibi, yüzü...”

Kenan Paşaaa!
Onun sesi titrerken başka bir avukat başlıyor, başka bir idam sahnesine:
“Cellat boynuna ipi geçirmek için uğraşıyordu. ‘Bırak’ dedi, ‘Ben yaparım. Bir yerimi sakatlayacaksın yoksa’. Aldı yağlı urganı, kendi boynuna geçirdi. Sonra... 21 dakika sallandı ipin ucunda. Yanına gittim... Birkaç dakika önce saçını okşadığım çocuğun... Saçlarını okşadım.”
18 yıl önce ölmüş bir çocuk için, bütün çocuklar için, 18 yıl önce teker teker ellerinden alınmış arkadaşları için, kum gibi akıp giden insanlar için, anlatanların sesi titriyor. 15 dakikalık film bitiyor ve ta içimden şunları demek geliyor:
Kenan Paşaaa! Kenan Paşaaa!
Bugün 21 dakikalığına öl. Öl. 21 dakika öl ve geri gel, yeniden ve yeniden öl sonra, yeniden ölmek için yeniden diril. Kaç çocuğu katlettiysen o kadar kere, hepsi için öl sen bugün. Kenan efendiiii! Bugün 12 Eylül; bu memleket seni en derin ve en taze intikam hisleriyle selamlar! Bir gün çıkacağın sanık kürsüsünde salya sümük ağlarken korkudan yerlerde süründüğünü görmek dileğiyle...
Ve bunu ne kadar kalpten söylediğimi anlatamam Kenan Paşa!"

18 değil 28 evet ben de farkındayım. Ne önemi var ki... Hatta daha vahim değil mi...

Orug-Hai

2008-09-12T14:55:00.003+03:00

"orug tutma lan biz orug değiliz ok"

Sabahın sekizinde tanımadığım bi numaradan tarafıma atılan mesaj bu.
Cep telefonlarında yer alan rehber neden kimilerince kullanılmıyor da mesaj gönderilen numara manuel olarak giriliyor anlamış değilim.
Sms/msn jargonunda oruç artık orug mu oldu, bu da anlayamadığım hususlardan biri...

Ayrıca oruç tutmadığını belirtmeye gerek duyan bir insan bunu genelde yapıyor demektir. Muhtemelen mesajdan üç saat kadar önce, allah rızası için niyet etmiş olan bir insanın, sırf o tutmuyor diye oruç tutmamasını istemeyi nasıl götü yiyor? Ayrıca "biz" kim ve "biz"e ne adamcağızın orucundan? Siz tutmayın adam tutsun olmuyo mu öyle, caiz değil mi?

Başbakan haklı mı acaba, asıl içki içmeyenlerin üstünde mahalle baskısı var derken? Nıhoho!

Öfke Kontrol Programı

2008-09-09T19:39:00.010+03:00

Nerden girdiyse hayatımıza yine, böğürerek beyaz camdan çıkardı kafasını, yine, Cem Uzan. Başbakana hakaret ettiği iddiası ile yargılanıyormuş, mahkeme öfke kontrolü programına katılmasına hükmetmiş, dayı da cezasını anlamamış.

"Sayın Uzan" avukatınız mı kıt siz mi kıtsınız anlamadım. Siz ve avukatınız lütfen bkz. 5237 s. TCK md. 50 - Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar.
İki önceki seçimde nerdeyse meclise girecekti ve yasayacaktı bizi bu adam yav!

Bir de benim doktor/terapistim muhteşem ve yetkin bi adam. Ve fakat haftada bir gidince biraz tuzlu kaçıyor. Cem Efendiyi ona göndersem, doktor benden alacağını da ondan alsa, ben de beleşe gitsem diye geçti aklımdan. Adam kooooskoca amerikayı dolandırdı diye takdir ediliyor ya kimilerince, benim tarafımdan ancak böyle takdir edilebilir.
Haberiniz olsun yani Cem Bey. Arayın beni pls...
Optm cnm grsrz kib aeo...

(Fotoğraf için mguray'a ve model olan amcaya teşekkürler...)

Deniz Yıldızı'na...

2008-09-02T16:43:00.005+03:00

Sen doğmadan bir gün önce annen bana moral veriyordu. Evet, ben de ona vermeye çalıştım ama daha ziyade o ilgilendi benimle. Bugün senin doğacağını bile bile... O denli güçlü bir kadın senin annen. Bunu sakın aklından çıkarma.

Doğduğun gün (bugün) babanla konuştum. Annenin kontrolleri yapılıyormuş, durumu iyiymiş. Senin de durumun iyiymiş. Baban seni kucağına alınca gözlerini açmışsın, bu genelde olmazmış. Bir de babana benziyormuşsun sanırım. Baban "keşke annesine benzeseydi" dedi. O denli seviyor yani anneni, bunu da sakın aklından çıkarma.

Bir de bence babana benzemende bir sakınca yok, güzel bir insan senin baban...

Annenle baban evlenirken ağlamıştım usul usul. Sen doğduğunda da ağladım, hiç de usul usul değildi bu sefer.

Bahtın açık olsun, annenin babanın değerini bil Deniz Yıldızı. En kısa zamanda görüşmek dileğiyle... Güzel kokulu ensenden öpüyorum.

Folyo Teyzen

21.08.2008 İstanbul

EZLN - Our Word is our Weapon

2008-08-31T18:46:00.003+03:00

Hüküm

2008-08-29T01:46:00.003+03:00

"Bir şey olacak ve karar vereceksin, karar vermek için uğraşma” dedin. Bir şey olmadı ve karar verdim.

Fonda: Leman Sam - Sarılsam Üşür müsün?
(Ay battı, aşk bitti çoktan… Sözler Yıldırım Türker’e aitmiş. Ben daha ne diyeyim size…)

27 Ağustos 2008 23:56

Turgut Özben - Olric (veya Deli Cevat – Aleksandır veya Deli Folyo – İsim bulamadığı Altbenliği)

2008-08-29T01:38:00.008+03:00

- Ne zaman böyle olduk Olric?

- Nasıl olduk efendim?

- Konuştuklarımız ne zaman duyulmaz oldu?

- Konuşmadıklarımızın duyulmamasından az sonra efendim. Şiirlerle şarkılarla kendimizi avutacağız artık…

- Çembere ne oldu a kuzum?

- Dışına çıktık bile efendim. İnanın ben de fark etmedim.

- Ama çocuklardık, parlak yıldızlardık o zaman?

- Biz büyüdük de kirlendi dünya efendim.

- E hayatın anlamı?

- Tuhaf bir şey bu hayat efendim.

- Ördek çükü gibi diyorsun yani Aleksandır.

- Tabi abi, tabi tabi…

25 Ağustos 2008 00:46

Fonda: Into The Wild (Babel OST)

Zaruri Orman Yangınları

2008-08-28T23:15:00.005+03:00

Yıldırım Türker'in Radikal'de ne işi var hala diye düşünüp dururum hep. Bu fikrimi destekleyen pazartesi günkü yazısının bir kısmını aşağıda alıntıladım. Bence üşenmeyin tamamını okuyun...

"Dünyanın bize verilmiş parçasını koruyamıyoruz işte. Gazetelerde Antalya yangınlarından öncesi-sonrası fotografları. Öte yandan, bir de bilmediğimiz, kimileyin ancak gazetelerin beşince sayfalarında küçücük birer haber olarak gözümüzden kaçan orman yangınları var. Onların neden yandığı, nasıl yandığı, yakanlar, söndürmeyenler, söndürtmeyenler belli. Ama seferberlik basını bu konuda fevkalade suskun. Çünkü o ormanların yanıp gitmesi bizim; o basının hitap ettiği kitlenin canını yakmıyor bellenmiş bir kere. Yakmaması gerektiği. Çünkü o ormanlar oranın ormanları. Adetleri farklı düşmanların yaşadığı, onlara sığınak, onlara anı, onlara dünya, onlara soluk olan ormanlar.
...
Şehadetin yüceltildiği, küçücük kız çocuklarının sahtekar müteahhitlerin kurbanı olduğunda şehit ilan edildiği, en büyük askerin bizim asker olduğu bu topraklarda hayatın kutsanabilmesi mümkün mü? Ölümün bunca yüceltildiği bir hayat tasvirinde dünyaya sahip çıkmak mümkün mü? Şimdi güneydoğuda görüş alanını daraltıyor diye asker eliyle yakılan, söndürülmesi engellenen ormanlar hayatımızın baş kabusu olarak tütüyor. Biz bu savaşı kazanırız, öyle mi? Oradakileri aç, susuz, yolsuz, eğitimsiz bıraktık. Sürüye saydık. Ormansız, köysüz, topraksız, hayvansız, kuşsuz, dilsiz, anısız bıraktık. Bunu kahramanlığımızdan, vatanseverliğimizden, birlik ve beraberliğimizden yaptık. Bölücü kuş türleri, bitki türleri, insan türleri, kül olup havaya karıştı. Onlar vatana gerekmiyor zaten. Onlar zararlı. Kimseler en yeşil vatan bizim vatan, en büyük orman bizim orman diye şarkılar söylemesin. Biz bu vatanı yakarız da kimselere yar etmeyiz."

Yazının tamamına buradan ulaşabilirsiniz.

Fonda : A Perfect Circle-Annihilation

şenlikler başlasıııın...

2008-08-15T19:22:00.002+03:00

dolicanım geliyo. hayatımın en zor döneminin en zor dönemini onsuz atlattım. şanssızlık. ama bugün geliyooooo. en zor dönemimin daha kolay olacağını umduğum döneminde yanımda olcak dolicanım. allahın inayetiyle. geliyoooooo...

mission to beijing

2008-08-14T22:39:00.003+03:00

paralel barda biri düşse de gülsem diye bekliyodum. biri düştü. üzüldüm. hala kötü bi insan olmamışım meğer.

bi de ne diycem; sırt üstü yatarken insan düşünemiyo sanki. yeterince düşünemiyo ya da. odaklanamıyosun yani öyle gebeş gibi yatarken. o yüzden mi insanlar genelde yan yatıyolar acaba. hayal kurma falan filan... fokus on yor driim hesaabı...

öperim.

Makul

2008-08-12T11:38:00.001+03:00

Üşenmedim. Okudum.

Baba

2008-08-12T01:19:00.003+03:00

Her yılbaşında
Sana söyleyecek
Bir tek
Sözüm var
"Seni ne kadar çok seversem
o kadar
çok olsun ömründen geçen yıllar..."

Baba!
Babam, ağabeyim, kardeşim, arkadaşım!
Ne zulüm ne ölüm ne korku
Başımı eğmez!
Yalnız senin elini öpmek için
eğilir başım.
Babam, ağabeyim, kardeşim, arkadaşım...

Nazım Hikmet - 1 Ocak 1932

uyumlu aristo (+15)

2008-08-08T23:31:00.007+03:00

olimpiyat açılış törenini izledim. hepsini değil tabii ki. en son dominik cumhuriyeti geçerken pes ettim. bambulardan matbaaya geçme kısmına bayıldım. kutuların içindeki yüzlerce insan durup durup çince uyum yazıyorlar. arkadan deli perküsyon.
onu demiycektim aslında.
sırf eliboşluktan feysbuk bokundan içimdeki mesleği öğreneyim dedim. böyle bi kafayla bigıst brain şeysinde maymundan hallice çıkmıştım o yüzden ona bulaşmadım bu sefer. neyse çıkan sonucu aynen alıyorum:
Uyumlu : "Ne iş olsa yaparım." türünden birisin. Her türlü mesleğe uyum sağlayabilecek bir kişiliğe sahipsin. Bıraksanız 2 üniversite bitirip üstüne masterlarını yapar. Aristotales gibi insansın valla :)

bi kere önce sen diye hitap etmiş, sora 3. kişiye beni anlatmaya başlamış, sora tekrar bana dönüp aristo gibi olduğum konusunda gaz vermiş.

tespiti ifade tarzını bi tarafa bırakıp içeriğe bakacak olursak; ulen kafanız mı güzel neişolsayaparımcılar 2 üniversite bitirip mastır mı yapıyo bu biiir. ikincisi, böyle - çok affedersin sevgili okuyan- skindirik sorularla mı aristo olduğuma karar verdin? ayrıca aristo birader ne iş olsa yapar mıymış? hadi yaptı diyelim, valla buraya ne yazıcamı unuttum!? (ünlem mi önce soru işareti mi? bence ünlem. ) hah hatırladım. aristonun uyumlu bi insan olduğunu nerden biliyoruz?
neyse hala asıl konuya gelemedim. konu var mı onu da bilmiyorum ya...
işin beni korkutan yanı; gerçekten bıraksalar iki üniversite daha okurum lan ben. de sen nerden anladın? bir yıldır şurda mı okusam şu işi mi yapsam yoksa tuhafiyeci mi olsam çelişkilerini yaşarken bu testin -yine çok affedersin- bu skindirik sorularla benim bu çelişkimi yakalaması oldu. psikolojim bozuldu valla.
psikoloji demişken delirdim lan ben okuyucu. depresyon, anksiyete, travma sonrası stres bozukluğu vs. tam doli incapax olmasam da ona yaklaştım yani, sordum bugün hukukçu arkadaşlara. eskiden ciddiye alıyo muydun yazdıklarımı bilmiyorum ama şimdi hiç alma.
bundan sonraki tüm yazıların etiketi kafamız güzel olabilir ona göre hazırla yani.
hadi öptüm...

hayat

2008-08-06T15:50:00.002+03:00

kabullenmektir.

fonda judas priest-breaking the law. ha ha!

sessiz sedasız...

2008-08-06T00:18:00.003+03:00

sen zayıflayınca zayıflayacak kadar seni seven insanların olması iyi bir şey mi bilmiyorum.
bu sefer gerçekten kendimle ne yapacağımı hiç bilmiyorum.

fonda erkan oğur-djivan gasparyan'dan fuad.

Sen olsan ben olmaya yapacak bir şeyin olur muydu?

2008-01-21T19:34:00.000+02:00

"...

Aluminyum: ilkokulda giydiğimiz kırmızı külotlu çorapların ağı gibi

Doli: hah aynen

Aluminyum: önlüğün altından görüncek sanırdım öle çektiriyodu

her tenefüs tuvalete git onu düzelt

Doli: ahahahahahahahahahaha

Aluminyum: hayatım stres lan benim

Aluminyum: bi kere de saçımın önünü kestiydim

Aluminyum: kafamı öne eğip kestiğim için göz hizasında olduğunu sandığım saç bi baktım 1 cm olmuş

arkalar uzun

bi gün boyunca elim kafamda gezdim

Doli: ahahahah

Aluminyum: ertesi gün vazgeçtim öle gezmekten

sanki bi günde uzadı da

Aluminyum: herkes soruyodu başın mı ağrıyo diye

hı tabi 3. sınıfta migren başladı

..."

Unutma!

2008-01-17T00:54:00.001+02:00

"Benim anlayışımla, bir insanın birlikte yaşadığı insanları etnik ya da dinsel herhangi bir farklılığı nedeniyle aşağılaması ırkçılıktı ve bunun bağışlanır bir yanı olamazdı."

Hrant Dink

Bir başkadır benim memleketim...

2008-01-15T17:55:00.000+02:00

İstiyorum. Buraya ait olduğumu, evimin burası olduğunu hissetmeyi gerçekten istiyorum. Becerebilirsem buradaki üniversitede kalmayı belki biraz da bu yüzden istiyorum. Daha kolay bağlanacağım, benimseyebileceğim sanki o zaman...

Ama ne oluyor? Ahali bana her defasında burayı sevmemek için bir sebep sunuyor.
Mesela su istediğim hiçbir seferinde doğru düzgün cevap alamıyorum. "Bugün, yarın veya haftasonu" getirebileceklerini söylüyorlar. Söylemiştim değil mi; en küçük bir taahhütte bile bulunmuyor burada insanlar... Su istemek, yol sormak gibi herhangi bir sebeple insanlara dert anlatmak da mümkün değil burada, kimse birbirini dinlemiyor. Bu durum da stres yapıyor bünyede haliyle. Evet, su istemek bile...

Buraya 50 kilometre uzaklıkta, "daha taşra" bir yerde doğdum ben, 12 yaşıma kadar da orada yaşadım. Ya "bizim oraların" insanları da böyle ve ben aklım baliğ olmadan oradan ayrıldığım, şimdi de bazen gezmeye gittiğim için farkedemiyorum ya da burası bir acayip memleket!

Şehirden soyutlanmış ve uzak olan (ve ahalisini çoğunlukla benim şehrim'in insanlarının teşkil ettiği) bir sitede oturduğumu da söylemiştim di mi? Kuş sesleri, böcükler falan... Huzur içinde uyuyacağını zanneder insan... Bir sabah bir kalkıyorum apartmanda tangır tungur sesler ve bu seslere eşlik eden adam bağırmaları. Uyumaktan vazgeçip bağıranları uyarmaya karar verip pijamaları çıkarıp normal kıyafetler giyip insana benzeme anına kadar kesilmeyen, insan içine çıkılacak hale gelindiği anda kesilen gürültüler.

Bir de yan apartmanda tadilat var. Öyle böyle bir tadilat değil. Sadece iskeleti kaldı binanın. Evet evet, "tartarrrrrr zorzorrrrrr röarrrrrrrrr" yaza kadar süreceğe benziyor. Ondan sonra umarım diğer taraftaki apartmana geçmezler.

Benim şehrim'in göbeğinde oturdum buraya taşınmadan önce, bir sene süreyle. En sık duyduğum ses, kuşların ötüşü ve sokaktan geçen akordeoncu amcanın çaldıklarıydı. Gürültü olmadığı gibi arkadaşlarım istedikleri zaman evimize gelebiliyorlardı. Doli bize börek yapıyordu...

Simli Yılbaşı Kartı (Veya Yersiz Bir Yeni Yıl Yazısı)

2008-01-02T00:10:00.000+02:00

Geçmişe özlem duymadığımı sanıyordum. Ya da en azından bugünde olmak acıtmıyor gibi geliyordu. İçinde bulunduğum zamanla barışıktım, sıkıntıyı yaratan insanlardı. Öyle sanıyordum işte...
İnsan kendisi hakkında bu kadar yanılabilir ancak!
Bir anda kendimi bilgisayar başında simli yılbaşı kartı resmi ararken buldum. Bir tane resim bulabildim sadece. Dokunulabilir değil, o pütürlü his yok...

Resmi görünce İstanbul'daki halama Ankara'daki teyzeme yazdığım kartlar geldi aklıma. Kırtasiyeden büyük bir hevesle aldığım, en güzelini kimselere göndermeye kıyamadığım, kendime sakladığım kartlar... Mektup değil kartpostal muamelesi görmesi için zarfın ağzını kapatmadığım, ucuza gönderdiğim kartlar....

Sonra sobalı bir evde amcalar, yengeler ve çocuklarıyla, portakal, patlamış mısır ve annemin yaptığı yaş pastayla kutlanan yılbaşları geldi gözümün önüne.
Sobanın üstünde yanan portakal kabuğu kokusunu duydum. Gece onikiye kadar uyanık kalınabilen tek günün şımarıklığını... Kuzenlerle birlikte gece yarısına kadar yaramazlık yapma özgürlüğünü... Bolca kola içebilmeyi... Ertesi gün halsizlik, baş ağrısı olmamasını... Sabah yine neşe içinde uyanıp, yeni yılı - aslında zamanın geçmesini - mucize sanma saflığını hatırladım sonra...

En son çok özlediğimi farkettim. Özlememem gerektiği kadar özlediğimi... Mutsuz olacak kadar özlediğimi. Mutsuzluğumu ve bunun, zamanın yıkıcılığıyla olan yakın ilgisini...

Bu yazıyla birlikte dinlenecek : Trans Siberian Orchestra - Carol Of The Bells (veya söylenecek : "eski yıl sona erdi yepyeni bir yıl geldi" )

Sahne Işıkları ( Son Oyun - Son Bölüm)

2007-12-26T13:48:00.001+02:00

Saygıyla...

Büyük Diktatör (Dünya İmparatorluğu)

2007-12-26T13:47:00.001+02:00

Büyük Diktatör (Sahte Almanca)

2007-12-26T13:45:00.001+02:00

2+2=4(2)

2007-10-28T19:51:00.000+02:00

“…Memleket ölüme alıştırılıyor. Her geçen gün daha çok ölüme alıştırılıyor. İlk sayfadan ölüme alıştırılıyor. Daha fenası satıraralarından ölüme alıştırılıyor. İşte iletişim budur.
Bu kampanya bir reklam şirketine verilseydi, süreç şöyle gelişirdi. Müşteri gelir derdi ki, öyle bir kampanya istiyorum ki, "Bizim o eşsiz, fedakâr, dünyada benzeri olmayan milliyetçiliğimizi tekrar canlandırsın." "Türk'ün ne olduğunu Türk'e hatırlatsın, dünyaya göstersin."
Reklamcı bu brief'i alır ve kafasında basitleştirmeye çalışırdı. Brief'i basitleştirmeden iyi reklam yapamazsın. Bu süreç çok zordur. Derken 'dâhi' bir çocuk çıkar ve şöyle derdi. "İnsanlara ölüm vereceğiz, dahası onlara ölümü sevdireceğiz. Onları ölüme tekrar âşık edeceğiz." "Bir terör örgütü bir milleti ölüme alıştırmaya yetmez, bunu ancak bir millet kendi kendine yapabilir."
'Ölüm satacağız. Fikir budur, ilerleyin.' Herkesin kafası birden netleşirdi. İşte iletişim budur...”

2+2=4

2007-10-28T19:42:00.000+02:00

Şehitler ölmez vatan bölünmez!
Bu kadar basit.
Sahibi doğulu diye mağazalar yağmalanıyor, yürüyüşe katılmayıp kenarda çay içiyorlar diye insanlar dövülüyor. Büyükanıt Paşa "Bu acıları yaşatanlara o acıları, hayal edemeyecekleri bir yoğunlukta yaşatacağız" buyuruyor.
Evet, bu kadar basit; beyaz adam savaş naraları atıyor...

2007-10-25T11:55:00.000+03:00

Proleter Palas'ın sahibi Ali sobelemiş beni. Aynı hissiyatı paylaşıyorum kendisiyle; şiir değil düz yazı insanıyım ben...

Beni anlatmaya en yakın dizeler -bildiğim kadarıyla- şunlar:

"Öğrenemedim gitti,
Öğrenemedim gidecek.
Acaba oyunlar mı yalan,
Oyunlar mı gerçek."

Özdemir Asaf - Oyun

Kendini anlatan birkaç dizeyi Doli'nin yazmasını istiyorum. Bir de Tavşan'ın...

Işıkçı amca elleşme lambalara kurban olayım!

2007-10-10T21:36:00.000+03:00

Ogi yoktu, yerine yanık sesli bi tıfıl vardı. Özellikle Maki Maki'de eksikliğini hissettik Ogi'nin. Ya da tıfılın varlığını diyelim... Çok güzeldi yine de...

Beyaz takım elbisesi ve yılan derisi ayakkabıları ile tam saatinde sahneye çıkan Goran Abi birkaç şarkısını icra ettikten sonra millet kapıları indirdi, sahaya indi.
(Sahaya inen kitle toz toprak yutmuş, biz tribünde iyiydik. Aslında sahaya inerdik de yollar sıkıştı. Yerimize razı olduk, sıkışık bir vaziyette tepinmek zorunda kaldık. Aslında o kadar sıkışmazdık da bizim gruptan iki vicdan sahibini kenara oturtmuş bulunduk. Onlar da gelen iki kişiye yer verdiler. Bu sebeple sıkıştık.)
Sahadakiler kademe kademe, gereksiz olduğu bariz olan, protokolün ve Bregovic'in önüne doğru doluştular. Goran Abi de sürekli "Oturun, valla billa yavaş şarkı çalıcam. Bakın panik oldum aaa! Ne yapıcamı bilmiyom yeminne! Ne kuduruk kitleymişsiniz..." dedi. Korktum bi an bırakıp gidecek diye. Bir buçuk saat falan adamceyiz böyle dil döktükten sonra bir de ışıkçılar güzelim ışığı sarıya çevirmez mi! Adam bu seferde onlara dil dökmeye başladı : "Bilader, elleşme lambalara bak beyaz iyiydi..." Yok, anlamıyor adam... Bir şarkı söyleniyor, millet kuduruyor, ışıklar hala sarı. Bir uyarı daha... Yok... Adam anlamıyor, yanındaki kimse de uyarmıyor. Birkaç şarkı böyle devam etti. Tam Kalaşnikof terennüm edilecek. Hoop ışıklar beyaz... Goran Abi canhıraş bi son "leave the lights!" buyurdu. Vauv! Anladı lan bu sefer!
"Van tu tri for diyince ilari diye bağırcaz tamam mı arkadaşlar?" (Age of Empires'takiler gibi konuştu cidden. ) 2 saat aralıksız süren konser boyunca kendimizi bıraktık, "bir bilsem" ramizli sahte ciddi bir arkadaşın dansetmesi için seferber olduk, adamda tık yok. Kalaşnikof'ta kendimi kaybetmişken gözüm bir an ona kaydı ki ne göreyim. Gayet de ortama uymuş, kudurmuş gibi raksediyor ayol!
Oh oh nasıl da içime sindi bu konser! Girişte afiş de çaldık zaten... Sanmıyorum ama, bir daha gel Goran Abi!

Önüm arkam sağım solum...

2007-10-10T21:16:00.000+03:00

(Bak kaç gün oldu sobeleneli, hala yazmamışın bir şey. Ne ayıp! Feysbuku icat edenin de bacaklarını kırıcam! Link vermeyi de unutmuş salak ya... Hadi hadi sobelenmenin gereğini yap da sonra-yazmayı unutmadıysan- Bregovic konserinden bahset.)

Efen'im en yakınımdaki kitap Nurdan Gürbilek- Ev Ödevi. 110 sayfadan müteşekkil olduğundan yanındaki kitaba geçiyoruz. O da Nurdan Gürbilek. Kör Ayna, Kayıp Şark. Açtık 187. sayfayı. Aha valla billa Oğuz Atay'dan bahsediyo. Yaşşasın!

"Saflık kadar safdillik, çocuksuluk kadar oyuna gelmişlik de içeren bu çelişik durumdan yine oynayarak, her iki anlamda oyuna başvurarak çıkmayı dener Atay."

Merak ettiniz di mi ne bu çelişik durum diye? Alın okuyun efen'im...

Laia, Deniz ve İlber yazsınlar en yakınlarındaki kitabın 187. sayfasındaki ilk cümleyi...

mariyama mariyuşka mariyaruşkamaruşka

2007-09-28T13:52:00.000+03:00

2007 yılı içinde Haggard'ı ve Gogol Bordello'yu gördüm. Yarın da Goran Bregovic görülecek. E herhalde ben gideceğim artık Freddy Mercury'i görmeye de...

Derdiyoklar

2007-09-24T00:51:00.001+03:00

İnanamadım ilk gördüğümde. Çok güzel ve zamanlarının çok ötesinde müzik yapmışlar. sarimadendenboru olmasa haberim olmayacaktı böyle bir ikiliden. Bu deneysellik ve saykodeliklikle düğünlerde çalıyorlar bir de...

1984 tarihli başka bir performans için de burdan buyrun...

Doğu cephesinde biiir sürü yeni şey var...

2007-09-20T15:45:00.000+03:00

İlber istemiş, bize de yazmak düşer...

-

Taşındığımızın ertesi haftası internetten sipariş ettiğim kitapları getiren kargo çalışanı evde bulamamış, kapıya bildirim kağıdı yapıştırmış. Ertesi gün Pazar; Pazartesi de şehre inilecek zaten. Şirket aranır... Telefonu açan bağyanla aramızda geçen diyalog şu şekildedir:

-MNG Kargo buyrun ...
- Merhaba, .... Sitesi'nden arıyorum. Dün bir paket getirmişsiniz ama evde yoktum be...
- Dün değildir, pazarları çalışmıyoruz. Cumartesi gelmişizdir...
- E evet, (salak! temel sorunumuz da oydu zaten!), ben yeni taşındım buraya pek bilmiyorum şehri de bi tarif...
- Siz nerede çalışıyorsunuz orada?
- Ben değil eşim çalışıyor burada
- Tamam, o nerede çalışıyor?
- Bıdıbıdı Müdürlüğü'nde... Yalnız ben diyecektim ki...
- Oraya bırakırız o zaman.
- E oraya geliyorsanız eve bırakın?
- Lojmanlara giriş sıkıntı oluyor da tekrar tekrar uğraşmasın arkadaşlar...
- Ya hayır bi' saniye ben şehre ineceğim zaten, ben alayım da dediğim gibi pek bilmiyorum buraları...
- Tamam o zaman(Telefonu kapatmaya yeltenir)
- ("İnatla dinlemiyor kadın ya!" Ses yükselir artık) Hanımefendi yeri bilmiyorum diyorum Valiliğin olduğu caddeden tarif eder misiniz?
- Hah tam orada işte...
- O caddede mi?
- Evet evet...
- Peki sağolun...

Bir saat sonra şehre inilir, Valiliğin oraya gidilir, tabii ki MNG Kargo falan bulunamaz. Yaklaşık yarım saat aranıp sorulduktan sonra Valiliğe 5 km uzaklıkta bir yerde bulunur. Bir bakılır ki kargo tekrar yola çıkmıştır! E evde kimse yoktur... Sevgili kişisinin adı soyadı, çalıştığı birimin adı verilir. Ona ulaşacakları teyit edilir. İki saat kadar sonra eve gelinir ki kapı çalar. Kargocu amca eve gelmiştir!

-

Geçen hafta kuzenim Ankara'ya gidecek. TCDD sitesinden sağlıklı bilgi alamadığımızdan Tren Garı aranır. Verilen beşinci telefon numarası danışma çıkar. Ondan sonra danışman kişi ile aramızda geçen konuşma şu şekildedir:

- Alooğ... ("l" kalın okunacak)
- Merhaba, Ankara'ya tren saatlerini öğrenebilir miyim?
- Eee nerdeyse her saat var...
- Peki saatleri?
- 6'da vaar, 9'da vaar, 9.20'de vaaar...
- Öğleden sonra?
- 2'de var.
- Rezervasyon yaptırabiliyor muyuz?
- Yokh!
- Peki bir saat önce falan gelsek yer bulabilir miyiz?
- Bilmiyom... Gününe göre değişir...
- Peki hafta sonu saatlerini öğrenebilir miyim?
- E gelin alın şimdi, biletleri veriyoruz önceden...
- (Tabii ya bunu ben niye düşünemedim!) Peki haftasonu saatlerini öğrenebilir miyim?
- Aynı... Bi öğlenki yok...
- Diğerleri var yani?
- Bi de 9'la 10'daki yok
- Peki sağolun... (Bu şehirde kimse birbirini dinlemiyo mu laaan!?)

-

Bugün üç kilometre yakındaki 5800 nüfuslu sevimli yerleşim yerinin pazarı olduğunu öğrendim. Önce oraya gidip köy sebzelerinden alırım sonra da kaln ihtiyaçları şehirdeki Migros'tan alırım diye düşünüp çıktım. Pazar yeri yolun kenarına kurulmuş olmasına rağmen dikkat etmesem görmezdim, öyle küçük bir yer... Toplamda 10 tane pazarcı filan var... Orada evin bir haftalık sebze ihtiyacını almam 10 dakika falan sürdü. Pazarcılardan birine "Hepsi bu kadar değil mi? Başka bir yerde kurulmuyor?" sorusunu yönelttim. Gülerek yabancı olup olmadığımı sordu... (Evet, kendime yabancıyım bundan böyle... ) Yeni taşındığımı söyledim. "Bundan sonra görüşürüz artık inşallah" dedi. "İnşallah" dedim... Migros'a gitmek üzere yola çıktım...
Bir şekilde kaybolmadan buldum. Hep yaptığımız gibi arabayı Migros'un önüne parkettim. Tam ineceğim, sağ camda kısa kollu beyaz gömlek-açık yaka-göğüs kılı triosunu farkettim. Kapıyı açmaya yöneldi, eğildim baktım yüzünü görmek için. İlk aklıma gelen tanıdık biri olduğuydu. Açtı kapıyı, kafayı uzattı içeri... (Yooo hiç de tanıdık biri değil. Ana bu ne lan! Çanta da yan koltukta. Bağırsam?)

- Buraya parkedersiniz de ceza yazarlar...
- (Parketmeyin demek istiyor heralde...) Öyle mi tamam... Otoparkı var mı Migros'un göremedim de?
- Şurda...
- Peki sağolun...
- Yani boştan yere ceza yemeyin...
- Peki, sağolun...

-

İnsanların birbirini dinlemediği, fazla güvenli bir yer burası.
Yatarken sokak kapısını kilitlemediğimiz gibi, arabayı kilitleyen de sadece biz varız. Tanımadığı birinin arabasının kapısını açıp kafayı içeri uzatabiliyor insanlar. Yol sorduğun amca evine çay içmeye davet ediyor...
Buradan Ankara'ya taşınan çocuklara Kızılay'da otobüs çarptığı kadar var...

Ben diyeyim Masai Mara sen de Serengeti...

2007-09-05T13:03:00.000+03:00

Onüç gün önce taşındım ben. İşlere ve alışmama yardımları olur diye annemle kardeşim de geldi benimle. Taşınmamızdan iki gün sonra annem Ankara'ya döndü. Kardeşim birkaç gün daha kaldı, sonra ben de onunla Ankara'ya gittim, sonra tekrar kardeşimi de aldım geldim.

Alışmaya çalışmak ürkütüyor... Keşke bir değişiklik olduğunda, anında yeni duruma alışık hale gelse bünye. Doğru bir karar verdiğini bile bile acı çekmek ne saçma!
Sevdiklerimle aynı şehirde olmamak üzmese keşke... "Birbuçuk saatlik yol ya n'olacak!"a kendimi inandırabilsem ben de, sevgilim gibi... O çok mutlu, garipsiyorum. O da benim üzülmemi garipsiyor. Duygusuz mu ne!?

Burayı anlatayım biraz... Yabancılaşmayalım...

Şehre 10 km. uzakta bir ormanın içinde yaşıyoruz. Sitede market falan yok; ekmek, gazete, su v.s. getiren görevliler var. Güzel ve biranın 2 yeteleye satıldığı bir restoran var -acil tuzlu fıstık ihtiyacımızı karşılayamadılar, badem varmış- acil kola ihtiyacımıza cevap verebilen bir yer. Havuz da var, orada da bira 2 yetele. Bir nevi cennet...
Site sakinleri ihtiyaçlarını şehirdeki Migros'tan karşılıyorlar. (Orada da litrelik aysti ihtiyacımıza cevap alamadık.) Ben planlayıp alışveriş yapmaya alışık değilim ama, marketten her geldiğimde bir şeyi unuttuğumu farkediyorum. Taşındığımızdan beri şehre inmediğimiz gün yok gibi. Bugün de yoğurt bitti mesela...
Şehir hayatından uzaklaşmayı istiyordum uzun zamandır. Denk geldi aslında. Huzur veren bir yer burası... Araba sesi yok, hava tertemiz, balkonda oturabiliyorsun. Tatil köyü gibi...

Ev bazen hayvanat bahçesine dönüyor yalnız. Bir gün arı günümüzdü mesela, 15 tane arı öldürdük. Dün sinek ve kelebek günüydü. Böcek günü hiç olmasın diye ilaçlar, yemler aldım. Şimdilik amacıma ulaştım.
Bir de dün havuzdan dönerken yılan gördüm. 30 santim uzunluğunda, serçe parmak kalınlığında bir şeydi. Zeminle aynı renkteydi, neredeyse üzerine basacaktım. İrkildim önce; sonra tırtıl, solucan falan değil de yılan olduğunu farkedince rahatladım. Bu durumu da farkedip kendime şaşırırken yan yan yürüyüşünü izledim biraz, bir deliğe kaçtı sonra.
Site değil Masai Mara Milli Parkı...

Bir süredir okuyamıyordum, başladım yeniden... Huzurlu olma yeteneğim yoktur aslında. Belki burada kazanırım...
Yazar olmak için, çocuk sahibi olup onu büyütmek için de ideal bir ortam... Gelmeden önce mastera başvurmaya karar vermiştim zaten. Kadro açılırsa da araştırma görevlisi olmak için başvurmaya... Şimdi başvuru zamanına kadar bir iş bulup çalışmak ile çocuk yapmak arasında gelip gidiyorum. On sene sonra kendimi nerde görmek istediğimi bilmiyorum. Bir karar verirsem söylerim...

Yaşama ürküsü

2007-07-27T20:51:00.000+03:00

Ya ben gerçekten ürkmeye başladım bu ülkede yaşamaktan...

"Madden ve manen happy" ne demek ya? Böyle bir şarkı falan yok değil mi? N'olur olmasın!
Ya "fıstık gıdıklama komisyonlar"? Ya gugıla soru soranları hoşgörür oldum yaaa.... Allah'ım aklıma mukayyet ol. Amin.

2007-07-27T20:07:00.001+03:00

Yevmiyesini keseceklermiş. Keçiören Belediyesi'ne çalışıyor. Bir elinde koltuk değneği var. Diğer eliyle hortuma sarılmış, zabıtaya vermek istemiyor. Şebeke suyu ile park suluyormuş, birisi ihbar etmiş, zabıta iş üstünde basmış. Kaptırıyor sonunda hortumu...
Muhabir soruyor: "Hortumu niye vermek istemediniz?"
Çaresizce verilen bir cevap:"Niyesi var mı? Ekmek param benim ya! Yevmiyemi kesecekler!"
Belediye yasaklanmış bir şeyi yapması için çalışanına direktif veriyor. Çalışanı bu yasak işi yaparken zabıtaya yakalanıp suç aletini kaptırıyor. Belediye bu yüzden ekmek parasını kesiyor.
İklimlerin içine sıçmışız, susuzluk kapıdaymış, bilmemkaçyılınensıcakyazının ortasında -tabii ki seçim sonrasında- tedbir olarak şehir suları iki günde bir akacakmış. Bu günler aranan günler olacakmış ne gam... O yapay ve bi' boka benzemeyen şelaleler akmazsa, etrafındaki çimler kurursa Belediye Başkanı'na verilen oylar da kurur... Allah muhafaza, Büyükşehir Belediyesi Başkanı falan olamaz sonra!
Çimler sulansın, ceza verilecek olursa işçinin yevmiyesi var nasıl olsa...

İnsanmerkezli tutumlarımızın Dünya'yı bitirdiğini düşünürdüm hep. Meğer ekosantrik olmaktan kendimizi alamıyormuşuz...

Bundan böyle seçebilecek miyiz ne?

2007-07-23T15:57:00.000+03:00

Ben AKP'li olsam duaya çıkardım... "Allah'ım sana şükürler olsun CHP bize muhalif oldu da rekorlara koştuk. Hep böyle kalsın, mutabık olmayı nasip eyleme Yarabbi!.."
MHP de şükretmeli CHP'ye, yattıkları yerden meclise girdiler.
-
%10'luk muazzam barajı delmenin bir yolunun bulunmuş olması ne güzel.
Baskın Oran ve Şükrü Erbaş seçilemedi, "Ankara'dan bağımsıza oy çıkmaz" tescillendi. Ama Ufuk Uras seksen bin oy aldı. Akın Birdal milletvekili seçildi...
Umutluyum ben. Değişecek bir şeyler...
-
Emniyetçe aranan 1000 kadar zanlının oy kullanırken yakalanmaları da çok şık olmuş. Vatandaşlık bilincinden mi 5 YTL'lik cezanın caydırıcılığından mı bilemiyorum artık...

BEN BEN BEN BEN BEN...

2007-07-16T16:15:00.000+03:00

Baştan söyleyeyim, kendime yazılıyor bu yazı. Defterlere yazmayalı çok oldu...

Çok duydum... Bir sürü insan bana güçlü olduğumu söyledi. Kendimi hiç öyle hissetmedim, buna rağmen ben de inandım güçlü olduğuma, arada, duydukça... Kendimi bildim bileli kendime acımaktan hiç bıkmadım oysa. Bir insanın içsesi periyodik olarak "ben bunu haketmiyorum!" dememeli... (Bu durumun zavallılığını bir tarafa koyalım şimdi.)
Öncelikli sorum şu: Güçlü insanlar kendilerini güçlü hisseder mi? Tali(ve aslında cevabı bilinen) soru: Güçlü insanlar kendilerini hep güçlü hisseder mi? Güçlü insan diye bir şey var mı gerçekten? Güçlü olduğun hissini veren şey umursamazlık mı?
Neyse ne... Cevap bulacak halde değilim. Ancak oturduğum yerden, umursamamaya karar verecek haldeyim. Bir de sadece kendimi umursamaya ve korumaya karar verebilirim. En fazla. Elle tutulur gözle görülür şeyler için uğraşmak, böyle şeyler yaratmak, değişmek, değiştirmek de istiyorum. Başımı kaldırabildiğim zaman bunları yapabileceğimi bildiğimden -şimdilik- çok umutlanmıyorum.
Kinci olmayı umut ediyorum. Hatta kararlıyım bu konuda... Bir fihrist yapacağım, tepede isimler, altında maddeler halinde bana yaptıkları kötülükleri yazacağım. Açıklama koymazsam unuturum ben nefret etmeyi, maddelerin yanında açıklamalar; kendime söylememe neden oldukları şeyler. Evet evet, azimli bir insan olacağım artık. Öyle varolduğun gibi yaşamak, mutlu olmak falan, boş işler bunlar...
Karşındakinin seni incitmeyeceğine güvenmezsen, senin onu incitmeyeceğine güvenmemesi seni incitmez. (Aha! İncinmekten korkmamak güçlü olmaktır. Evet evet, güçlüyüm ben...)
Cehalet mutluluk değildir, mutluluk sanrısıdır. Peki mutluluk sanrının ta kendisi değil midir?
Karışık oldu biraz, farkındayım. Bir süre sonra okuduğumda umarım anlarım.
Bir yazının/bir günün/bir ömrün daha bokunu çıkararak huzurlarınızdan ayrılıyorum. Esenlikler dilerim...

Eugene Madonna'yı gruba al!

2007-07-13T14:47:00.001+03:00

Madonna ile Gogol Bordello'dan Eugene Hütz ve Sergey Ryabtzev La Isla Bonita'yı söylüyor. Nefiş!

Ütopya

2007-06-25T16:40:00.000+03:00

..."Her bir farklı adayın, fırsat eşitliğini garanti edebilmek için herhangi bir adayın çıkarına yapılacak propaganda yasaklanmıştır. Bunun yerine seçim komisyonları halka yönelik tek seçim propagandası olarak, adayların bir fotoğrafını ve biyografisini halkın görebileceği yerlere asarlar...

...Oylar kesinlikle gizli kullanılır. Seçim sandıkları öğrenciler tarafından herhangi bir müdahaleye karşı [özel olarak] korunur. Seçim sonuçları halka açık bir şekilde belirlenir ve yerli, yabancı isteyen herkes sayımlara tanık olabilir...

...Hiçbir seçilmiş vekil, halk temsilciliği görevi için özel bir maaş veya fazladan ücret almaz. Bütün güçleriyle tüm zamanlarını halka yönelik faaliyetler için geçirmelerinin gerekliliğine karşın, kural olarak profesyonel politikacı sayılmazlar ve seçilmeden önce yaptıkları işlerden aldıkları maaşlardan fazlasını alamazlar."...

kaynak

Safranbolu, Amasra vesaire...

2007-06-19T16:38:00.000+03:00

Safranbolu üzerinden Amasra'ya gidelim dedik, "yeme-içme turisti olmayalım, kültür turisti olalım biraz da" dedik... Safranbolu yolu üzerinde "Hadrianapolis Antik Kenti" tabelası çeldi aklımızı. Sola saptık, sapmaz olaydık. Her beş sapaktan yalnızca birinde tabela var kalan dördü tabelasız. İç güdülerimizle bulduk "antik kent"i. Ya da bulamadık, çünkü gittiğimiz yerde ancak bir ev büyüklüğünde olan bir taş yığını vardı. Hiçbir açıklama ya da tabela yoktu. Bir de terkedilmiş görünen bir karavan vardı.
Ama manzarası çoook güzeldi. Şırıl şırıl su sesi yankılanıyordu, nereden geldiğini anlayamadık...

Safranbolu'ya geçtik sonra.

Müzeler gezdik. Eski vilayet konağı müze olmuş, mutlaka gezmemiz söylendi. Girişte çok manidar bir tabela gördük:

Zıplaya zıplaya müzeye girdik. Müze gezmenin sıkıcı bir şey olduğunu hatırladık. Müze içinde fotoğraf çekmek gayet serbest olduğundan birkaç şeyi fotoğrafladık. Gözyaşı kabı diye de bir şey gördük müzede. Yanımızda bize müzeyi anlatan birisi olmadığı için ne işe yaradığını çözemedik.

Sonra kent merkezine indik. Komik havluların satıldığı yerler gördük...

Ben ne kadar kültür turisti olmak istesem de bünyem kabul etmedi, etli ekmek yapan bir yere kendimizi zor attık. Konya'nınkinden daha güzel olan Kastamonu etli ekmeği yedik. Fotoğrafını çekmedik...

Sonra Amasra'ya gitmek üzere yola çıktık...

Bulutların arasından Amasra göründü sonra...

Amasra'ya vardık, sevimli pansiyonumuza yerleştik. Koşa koşa balık yemeye gittik, yorgun ve uykusuz olduğumuzdan rakı içmedik ama... Rakı keyfini ertesi güne, sevgilimin doğum gününe sakladık.
Ertesi gün üşüyerek uyandık. Bartın çok sıcak olduğundan havanın puslu olduğu, öğleden sonra açabileceği söylendi. Biz de "böyle salak salak karanlıkta oturmayalım, Çakraz'ı da bir görelim" dedik. Yolda bir şehrin bulutların içinde nasıl kaybolabileceğini daha net gördük:

Sonra denizin buluttan görünmediği hiçliği gördük:

Çakraz'ı fotoğraflamayı unuttuk. Küçücük, sevimli bir yer olduğunu düşündük... Akşam üstü Amasra'ya döndük. Teknelerin yanında salaş bir lokantaya oturduk. Biralarımızı söyledik...

Balık ve salata da istedik tabi...

Bira, sonra rakı içtik. Serin havadan, bol oksijenden ya da teknelerde oynayıp bağrışan çocuklardan, kafayı bulamadık...

Ertesi gün Ankara'ya dönmek üzere yola çıktık. Amasra çıkışında, tepede, iki tarafından da deniz görünen Bakacak'ta piknik yaptık, her hafta sonu buraya gelme imkanına sahip olanları kıskandık...

Ve Ankara'ya döndük...